Risk (120)

Wat voorafging: Yvonne, de ex van Robert, stuurde hem een kaartje uit Kreta. Robert vroeg zich af hoe ze daar haar dagen sleet. En eigenlijk had hij haar best willen vergezellen.

Waarom had Yvonne Robert niet meegevraagd naar Kreta? Niet dat hij uit was op onoorbare toestanden. Hoewel ze was nog steeds zijn vrouw, hoe onoorbaar zou het geweest zijn als hij met haar het bed deelde? Maar hij wilde best genoegen nemen met aparte kamers. Hij wilde niets bruuskeren. Er waren belangrijkere dingen dan seks.

Hij kende trouwens Grieks uit school, oud-Grieks natuurlijk, het Grieks van Plato en Aristoteles, maar zelfs in moderne geschriften kon dat geen probleem zijn. Hij kon hen de weg wijzen, monkelend maar toch minzaam een menukaart lezen, zelfs een ijsje bestellen, moest hem lukken.

Hij kon haar gids zijn, bescheiden maar niet zonder zelfbewustzijn. Af en toe zou hij haar inwijden in de Griekse mythen en sagen, een kort verhaal, een pointe die een historische plek wist te situeren. 

Het zou haar rondreis een bijkomende dimensie geven, diepgang, vooral dat, diepgang. Maar Yvonne gaf niet de indruk dat ze nog erg uit was op diepgang. En de rest van de wereld al evenmin.

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (119)

Wat voorafging: Robert beleeft de tijd van zijn leven met Karin aan zee. Het is bijna te mooi om waar te zijn. Toch herinnert hij zich nog levendig de tijd met Yvonne, zijn ex.

Kort voor zijn vertrek naar de zee had Robert een kaartje van Yvonne ontvangen. Het was best een aardig kaartje. Het toonde een groenige zee en twee jonge mensen die gearmd en in badpak langs de vloedlijn wandelden. Het was wel duidelijk dat die twee jonge mensen nog een lange dag voor de boeg hadden, een dag die naadloos zou overgaan in de nacht. 

De lucht was blauw op het kaartje, vanzelfsprekend blauw, welke kleur zou de lucht anders gehad hebben? Groetjes uit Kreta, het paradijs op aarde, stond er. Zo zag het paradijs er dus uit: goudgele stranden, een groene zee en blauwe luchten.

Het was niet helemaal zoals het beschreven stond in het oud testament. Maar over de waarheidsgetrouwheid van het oud testament koesterde hij wel meer twijfels. Bovendien moest ook de beschrijving van het paradijs zo nu en dan geüpdatet worden.

Wat deden mensen op Kreta? Robert Impens wist het niet, al durfde hij wel een gokje te wagen. Archeologische sites bezoeken, dat in elk geval, of het hoorde toch. Stadjes verkennen, zonnen op het strand of nabij het zwembad, en natuurlijk geregeld een terrasje doen, een cocktail, een glas wijn, een kop thee met een koekje.

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (118)

Wat voorafging: Karin en Robert hebben de liefde bedreven. Robert had niet verwacht tot het ooit zo ver zou komen. Maar wat kan hij nog van het leven verwachten na dit hoogtepunt?

Daarop viel Karin in slaap. En hij bedacht hoe moeilijk het zou zijn om dit geluksgevoel ooit nog te herhalen. Alles wat nu nog volgde, zou ersatz lijken, een fletse afspiegeling van het paradijs.

Hij keek haar aan en opnieuw dacht hij hoe mooi het moest wezen als iemand op die manier definitief kon inslapen. Kon men waardiger sterven? Net op dat moment stonden de kranten bol van het item omdat een beroemd man het moment van zijn dood vrijwillig had gekozen.

Robert begreep dat het geen zin had om te wachten tot de gelukzalige voldaanheid plaats moest ruimen voor kilte en eenzaamheid. Was een man ooit eenzamer dan na de daad, wanneer het verlangen was bevredigd en hij als een ballon leeg liep?

Hij stond op en begon tussen zijn kleren te rommelen die hij op een stoel had achtergelaten. Vrij snel vond hij zijn stropdas. Het was een rode, fraaie stropdas vond hij zelf. Met zijn twee handen trok hij aan de uiteinden van de das en rekte die zo ver mogelijk uit. 

De das was van een onberispelijke kwaliteit. Het was Yvonne die hem destijds had gekozen, niemand wist in die tijd beter de juiste verhouding in te schatten tussen prijs en kwaliteit. Een das was een vreemd kledingstuk, opzichtig, multifunctioneel, maar toch zelden geliefd.

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (117)

Wat voorafging: hoe vreemd ook, Karin en Robert lijken elkaar gevonden te hebben. In de kustvilla waar ze verblijven, trekken ze samen naar haar kamer. Voor Robert lijkt het wel een wonder.

‘Karin,’ fluisterde hij, ‘Karin!’ Met een tederheid die hij verloren waande, ergens onderweg, tussen het altaar en één of andere toonzaal had hij de tederheid verloren die zich nu als vanzelf opnieuw aan hem openbaarde. Het was een wonder, geen wonder uit een heiligenverhaal, maar een keerpunt, dat was het zeker.

‘Kom, kom maar,’ zei ze. 

Hij gleed in haar en nam haar met alle verlangen, met alle begeerte die hij in zich had, zoals hij al lang geen vrouw meer had gehad, zelfs niet in de eerste jaren van zijn huwelijk met Yvonne, toen ze nog vruchteloos probeerden een kind te maken.

Achteraf rolde hij van haar af, bekeek haar mooie, ongeschonden gelaat met het korte blonde haar en merkte hoe er bijna spontaan een voldane glimlach op haar gezicht verscheen. 

Ze lachte naar hem als naar haar redder, de soldaat die hangend aan een touwladder uit een helikopter haar kwam oppikken vanop haar zwalpend rubberbootje midden in de zee. Maar hij was de redder niet, zij had hem gered, van zoveel dingen waarvan hij gered wilde worden.

Ze lachte naar hem op een manier die hij voor de rest van zijn leven zou meedragen. Hij sloeg haar tevreden lach op als een blijvende herinnering aan een kortstondig moment van extase. 

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (116)

Wat voorafging: het lijkt wel een sprookje voor Robert. De aantrekkelijke Karin lijkt te vallen voor zijn charmes, waarin hij zelf niet meer geloofde.

Robert wilde haar zoenen, al zo lang wilde hij haar zoenen, maar deze keer deed hij het daadwerkelijk. Hij kuste de sproetjes, hij kuste ook haar oren, haar neusje, haar kin en natuurlijk haar lippen. Daarna kleedde hij haar uit, zorgvuldig, geconcentreerd maar toch evenzeer liefdevol.

‘Jij bent lief,’ zei hij. Het was niet zijn bedoeling geweest om haar ‘lief’ te noemen, maar op dat moment vond hij haar gewoon lief. ‘Echt lief.’

Terwijl hij haar zoende, streelde en knuffelde, trok hij ook zijn eigen kleren uit. Dat ging niet vlot, maar het maakte even niet uit.

Hij had zich voorgenomen om haar brutaal te nemen, zoals je in rauwe films zag. Maar zoals ze daar lag, zo vredig, met een glimlach die bestorven leek op haar gelaat, zo klaar om hem te ontvangen, kon hij niet ruw in haar binnendringen. 

Hij streelde haar, op alle plaatsen, zeker ook op de plekjes die kleine kreetjes van genot aan haar ontlokten. Haar lichaam was zo mooi, zo jeugdig en zo fris, dat het hele tafereel een droom leek, een tedere droom moest het zijn, hoe hard het ontwaken hem nadien ook zou vallen.

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (115)

Wat voorafging: Robert en Karin trekken samen naar haar kamer. Ze hebben veel gedronken, allicht te veel. Maar er is meer aan de hand.

Robert keek opnieuw naar Karin. ‘Ja, vandaag ben ik een stoute jongen,’ gaf hij toe. Hij was opgevoed om vooral niet stout te zijn, voorbeeldig, steeds vooraan in de kerk, de gebeden meeprevelend, de gezangen meezingend. Maar vandaag zat hij vol stoute gedachten. 

Ook vroeger had hij wel eens stoute gedachten gekoesterd, hij was geen heilige, niets menselijks was hem vreemd. Wie werkelijk als een heilige leefde, kon maar beter meteen voor de marteldood kiezen.

Maar die vroegere ondeugende gedachten had hij telkens tijdig weten te onderdrukken. Iedereen had het normaal gevonden, geen schouderklopje was zijn deel geweest. Een uitgestelde beloning zou zijn deel zijn.

Ook Robert had meer alcohol gedronken dan hij gewend was. Misschien waren die Irish coffees toch niet zo’n puik idee geweest. Hoewel ze hielpen hem over de laatste scrupules heen. Scrupules waren bij hem metershoge barrières. Het paard naderde, aarzelde, steigerde en keerde dan onverrichter zake op zijn stappen terug.

Boven begeleidde Robert haar naar haar kamer en vleide haar neer op het bed. Karin zag er beeldig uit die dag, meer nog dan anders. Ze had enkele kleine sproetjes op haar slapen die gewoonlijk onder haar haren verborgen zaten. 

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (114)

Wat voorafging: de toenadering tussen Robert en Karin neemt steeds intensere vormen aan. Voor het eerst zoenen ze. En niet zomaar een zoen.

Het was een hele tijd geleden dat Robert Yvonne nog vol op de mond had gezoend. Van andere vrouwen kon hij het zich helemaal niet meer herinneren. 

Karin sloeg haar armen om hem heen, ze klampte zich aan hem vast alsof hij een brandweerman was die haar van het dak van een brandend flatgebouw kwam redden. Ze stond in vuur en vlam, hij ook, hij was geen brandweerman maar een pyromaan die genoot van het oplaaiende vuur, de likkende vlammen.

Daarna nam hij haar hand en leidde haar de trap op. Karin giechelde een beetje en mompelde iets. Hij had het niet begrepen en liet het haar herhalen. ‘Stoute jongen!’ zei ze. 

Het was alweer een hele tijd geleden dat er nog eens iemand Robert een stoute jongen had genoemd. Zijn moeder moest het geweest zijn, lang, echt wel lang geleden, toen hij op een aswoensdag een volledige tablet melkchocolade naar binnen had gewerkt. Een hapje had ze hem nog vergeven. Maar een volledige tablet en dan nog stiekem vroeg om opsluiting in de kelder. 

Een uur lang was hij in de kelder opgesloten. Een uur was verwaarloosbaar ten opzichte van een totaal mensenleven, maar van een kind kon je niet zoveel relativeringsvermogen verwachten. De gedachte dat er misschien ook spinnen of nog erger ongedierte rondkropen in de kelder had hem de adem afgesneden. 

Toen hij na een uur, het kon ook na drie kwartier geweest zijn, bevrijd werd, hapte hij als een vis op het droge. Zijn gezicht was rood, zijn borst brandde. Hij hoestte en even had het zelfs geleken of hij in zijn hoest zou blijven. 

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!