Risk (55)

Wat voorafging: Robert Impens had het volste vertrouwen in zijn huwelijk. Ten onrechte! Op een avond kwam hij thuis en bleek zijn vrouw met de noorderzon verdwenen.

Toen hij die avond thuiskwam, lag er alleen een briefje op de keukentafel. Hij dacht eerst dat het een boodschappenlijstje was. Yvonne ging nooit winkelen zonder lijstje, ze was erg georganiseerd. Maar nu stond er: “Dag schat, ik ben er vandoor. Jij redt het wel alleen. Yvonne.”

Hij dacht eerst dat het een grap was, dit was niets voor Yvonne. Het feit alleen al dat ze hem schat bleef noemen, maakte hem argwanend. Ze had kort daarvoor een nieuwe vriendin leren kennen die wel van een grapje hield. 

Op Kerstmis wenste Marijke een zalig Pasen, dat soort dingen. Niet meteen het soort humor waarmee je op een reclamebureau iets kon aanvangen, maar zijzelf vond het wel buitengewoon grappig. 

Nu hij erover nadacht, ook Yvonne lachte zich te pletter met die nieuwe vriendin. Ze werkte bij het stadsbestuur, op de dienst burgerlijke stand. Robert had de burgerlijke stand nooit als een plek gezien voor lachebekjes, maar blijkbaar lachten ze zich daar een breuk met al die geboortes, huwelijken en zelfs sterfgevallen. Heeft die ouwe eindelijk de geest gegeven, hahaha!

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (54)

Wat voorafging: Robert Impens heeft het afscheidsfeestje van Melanie goed verteerd. Veel meer kopzorgen heeft hij als hij terugdenkt aan die avond waarop het huis plots leeg was.

Op een avond keerde Robert Impens van het werk terug en belandde in een leeg huis. Er was geen echtgenote meer. Die morgen was ze er nog wel geweest in haar slaapkleed en haar kamerjas en niets liet vermoeden dat ze er die avond niet meer zou zijn. 

Ze had zelfs, zoals elke dag, zijn picknick voor ’s middags klaargemaakt. Met minder toewijding dan in de eerste jaren van hun huwelijk, dat was ongetwijfeld waar, maar dat vond Robert niet abnormaal. 

In het begin zou ze hem nooit op pad gestuurd hebben zonder enkele aperitieftomaatjes of een blaadje veld- of krulsla tussen zijn broodjes. Ze stak uitjes of kleine augurken in zijn broodtrommel en als het even kon een schijfje meloen. 

Ze gaf hem ook vanille- of suikerwafels mee en uitzonderlijk wikkelde ze zelfs een stuk zelfgebakken taart in aluminiumpapier. De wafeltjes waren het eerst achterwege gebleven, omdat ze te ongezond waren. Ze wilde niet dat haar man te rond werd, hoewel hij daar niet echt aanleiding toe vertoonde.

Hij begreep het wel. Ook hij vergat het bloemetje, dat hij in het begin wel eens meebracht, zomaar, zonder specifieke reden. Roosjes, lelies of tulpen, een enkele keer een orchidee.

Soms bleef hij na kantoortijd al eens, zonder verwittigen, een glaasje drinken, zodat het avondeten koud werd en zij alleen naar haar soap moest kijken. Uitzonderlijk gebeurde het dat hij enigszins dronken naar huis waggelde, haar brabbelend wou vastgrijpen maar mistastte en kotsend in het ledikant verzeilde. Maar het gebeurde veel minder dan bij de meeste mannen.

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (53)

Wat voorafging: de sfeer zit er intussen wel helemaal in op het afscheidsfeestje voor Melanie, de stagiaire. Voor Robert Impens hoeft het niet zo nodig. Hij zoekt troost aan de bar.

Hij dronk nog een wijntje aan de bar. De barkeeper was jong met pukkels in het gelaat en een streepjeshemd dat iets te ver openstond.

‘Leuk feestje, niet?’ vroeg hij, terwijl hij Robert een glas toestopte.

‘Geweldig.’ Robert proefde van zijn glas. Het was een goedkoop wijntje, uit de aanbieding in het warenhuis, misschien een wit product. ‘Ik vind er geen andere woorden voor.’

De barkeeper knikte tevreden. Soms was er weinig nodig om mensen een kort geluksgevoel te bezorgen, een reclameslogan, een aardig meisje in een tv-spot, een ongemeend complimentje.

De jongen vulde een schaaltje met gezouten chips. Hij stopte een aardappelschijfje in zijn mond en schoof de rest van het schaaltje door naar Robert.

‘Veel volk ook. Interessante mensen.’

‘Ja,’ gaf Robert toe, ‘zelfs een schepen.’ Hij bestelde nog een tweede glas. Niet dat de wijn hem erg smaakte, maar in vergelijking met het optreden viel die nog mee.

‘Luister,’ zei de barkeeper. Hij bracht zijn wijsvinger naar zijn rechteroor. ‘Ze spelen een liedje van John Travolta en Olivia Newton John.’

‘Ik heb nog gedanst op John Travolta en Olivia Newton John.’

De barkeeper bekeek hem alsof hij net had verklapt dat hij nog in Viëtnam had gevochten. ‘Geweldig,’ zei hij dan.

‘Ja, echt een geweldig feestje.’ Het derde glas wijn kreeg Robert gratis.   

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (52)

Wat voorafging: het afscheidsfeestje voor Melanie, de stagiaire, loopt niet zoals Robert Impens het verwacht had. Maar het bezorgt hem wel nieuwe inzichten.

Robert Impens begreep nu dat jonge mensen vonden dat ze recht hadden op hun eigen vergissingen. Hij had in zijn leven op zijn beurt vergissingen begaan. 

Natuurlijk had hij dat gedaan. Misschien was hij er een beter mens van geworden, misschien ook niet. Je had het in het leven niet altijd in de hand, zelfs een ervaren racer vloog al eens uit de bocht.

Sommige mensen behandelden Robert alsof hij zelf een vergissing was. Maar als je het naging, waren wel meer mensen een vergissing. Mike was een vergissing bijvoorbeeld, een puber, een woelwater in een afgeleefd lichaam.

‘Jij bent passé, jij ook,’ wou hij tussen zijn tanden sissen.

Maar net op dat moment sprong Mike op, sleurde Melanie mee en begon met haar te dansen in de ruimte voor het podium. Mike danste overdreven, met opvallende gebaren en met gilletjes op momenten waarop gilletjes niet hoorden. 

Iedereen keek naar hem, veel meer naar hem dan naar Melanie. Sommige mensen joelden. Zelfs de schepen van cultuur zat vrolijk in de handen te klappen.

Wat later kregen Mike en Melanie navolging en weldra stond de hele dansvloer vol. Voor Robert was dat het moment om weg te sluipen.

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (51)

Wat voorafging: het reclamebureau Risk zwaait Melanie, de stagiaire, uit met een concert van een coverband. Hun muziek roept herinneringen op bij Robert Impens.

De muzikanten zongen covers van oude, populaire liedjes, die zelfs Robert nog bekend in de oren klonken. Met enige vertedering herkende hij “Staying alive” van the Bee Gees. Het was destijds één van de lievelingsnummers van Yvonne. 

Ze hadden de melodie voorzien van een nieuwe Nederlandse tekst. Die viel nauwelijks te begrijpen maar aan hun gezichten te zien was die waarschijnlijk humoristisch bedoeld. Ze zongen slechter dan the Bee Gees, maar daar wou Robert niet moeilijk over doen, toch niet op een afscheidsfeestje voor een stagiaire.

Af en toe hoorde hij iemand giechelen. Meestal bleek het Melanie te zijn. Mike had zich dicht tegen haar aangedrukt en zijn hand in haar schoot gelegd. Bij elke blik merkte Robert hoe Mikes hand naar boven schoof, tot die hand niet verder meer kon, of toch niet verder zonder dat het genant werd.

Het was zielig, zo zielig, een man in zijn midlifecrisis die een jong meisje betastte in de hoop zo iets van zijn jeugd te heroveren. Maar er viel niets te heroveren, hoezeer Mike die waarheid trachtte te ontvluchten, ook hij was passé. 

Dit was een achterhoedegevecht, Melanie wilde ervaring opdoen. Volgens Robert zocht ze de verkeerde ervaring op de verkeerde plekken. 

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (50)

Wat voorafging: Mike heeft zijn collega's meegenomen naar een cabaretoptreden in zijn stad van herkomst. Het is de bedoeling om de stagiaire Melanie op gepaste wijze uit te zwaaien als dank voor haar werk voor het communicatiebureau Risk.

‘Het wordt echt fantastisch,’ benadrukte Mike, die plaatsen op de tweede rij, onmiddellijk na de lokale notabelen had weten te versieren.

Net voor Robert zat de schepen van cultuur. Het was een man met een blauw colbert, die door Mike hartelijk werd begroet. 

‘Dit is nu de schepen van mijn stad,’ zei hij de hele tijd tegen de anderen, wat de indruk gaf dat hij al heel wat over de schepen had verteld. ‘Ik ken hem al van kindsbeen af. We hebben nog samen in de kleuterklas gezeten. Bij zuster Amelberga.’

De man glom, blijkbaar maakte zuster Amelberga heel wat gelukkige herinneringen bij hem los. Daarna schudde hij nog wat handen en stapte op het podium, waar hij een toespraak bracht over het belang van cultuur in het algemeen en over het verlagen van de cultuurdrempel in het bijzonder.

Aan de glitterpakjes van de muzikanten te zien, viel het met die cultuurdrempel nogal mee. Elvis, the King was misschien dood, hoewel veel Amerikanen daaraan twijfelden, zijn bewonderaars waren in ieder geval nog alive and kicking. 

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (49)

Wat voorafging: Mike wil het afscheid van Melanie, de stagiaire, niet zomaar laten voorbijgaan. Dus nodigt hij de collega's van het reclamebureau Risk uit op een cabaretavond in een sporthal.

Robert merkte dat er ook in deze sporthal allerlei vreemde voorwerpen aan de muren hingen. Er waren basketkorven en netten voor volleybal. De doelen voor zaalvoetbal en handbal stonden in een hoek tegen de muur geschoven. 

Op halve hoogte bevond zich achter glas een kantine zodat de sportliefhebbers ongehinderd de wedstrijden konden volgen. Maar Robert associeerde sport vooral met wielerwedstrijden op de weg en voetbalpartijtjes op een buitenterrein. 

Fietsen was trouwens zowat de enige sport waar hij zichzelf nog aan waagde. Hij had zich zelfs een heuse sportfiets gekocht, niet van Eddy Merckx of van een andere bekende constructeur, en op de koop tweedehands. 

Maar zelfs een tweedehands racefiets bleek niet goedkoop, zeker niet als je achteraf nog een helm en een bril en handschoentjes en de hele reutemeteut nodig had. Wie beweerde daar ook alweer dat fietsen een volkssport was?

Vooraan in de sporthal was een podium opgebouwd, waarop de instrumenten van de muzikanten stonden uitgestald. Zo te zien waren ze met een heleboel en Robert vreesde al voor de decibels die hij mocht verwachten. Hij had kwetsbare oren, die niet waren aangepast aan de moderne lawaainormen.

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!