Onraad in het Kriebelbos (42)

Wat voorafging: de klas van Femke bezoekt het Kriebelbos. Meester Lukas toont zich een ervaren gids met veel kennis van zaken.

Ze stapten dieper het bos in. Overal merkte Femke kruisen op de boomstammen. Zelfs op de plekken waar ze in de lente de hyacinten en de bosanemonen kwamen bewonderen of waar ze in de herfst beukennootjes raapten. Waren al die bomen veroordeeld? Ze zag ook diepe bandensporen, waarschijnlijk van een tractor. Daarvoor was het huidige pad net breed genoeg.

Af en toe hield meester Lukas halt om wat uitleg te geven. Over de bomen of de planten of de zwammen en de paddenstoelen. Femke had nooit vermoed dat meester Lukas zoveel van de natuur afwist. Misschien moest ze helemaal geen biologe worden. Juf in de klas zou ook best leuk zijn. 

Meester Lukas vertelde eveneens over de geschiedenis van het Kriebelbos. Hij wist waar er zich vroeger een watervalletje bevond vooraleer men het beekwater door een duiker had geloodst. Waar er banken hadden gestaan vooraleer jonge vandalen ze hadden vernield. Femke had de indruk dat hij een kort ogenblik Seppe en Winob aanstaarde. 

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Alfred

Toen ik die vrijdagavond in augustus naar huis terugkeerde met een hoofd vol administratieve kopzorgen, had ik niet verwacht dat ons gezin dat weekend zou uitbreiden. Op een bepaalde leeftijd is dat ook minder evident. Die zondagavond kwam een kitten onze tuin binnengewandeld. Miauwend, want het beestje had honger. Waar het vandaan kwam, heeft het niet verklapt. Zo discreet zijn poesjes wel.

We hebben het diertje daarop geadopteerd. Correctie, in feite heeft het ons geadopteerd, geen overbodige nuance. Bij nader inzien bleek het een katertje te zijn, dat we Alfred hebben genoemd. Mijn oudste dochter legde in die dagen immers de laatste hand aan haar masterproef over de vrouwelijke leerlingen van de kunstschilder Alfred Stevens. Bovendien schuilt in de naam een verwijzing naar de betreurde zanger Freddy Mercury.

Alfred is een hartenbrekertje. Het is een speelse poes, lief en charmant, zij het af en toe (te) ondeugend. Merkwaardig detail: als ik het woord ‘provincie’ laat vallen, begint hij prinsheerlijk te spinnen. Al durf ik niet helemaal uit te sluiten dat het helpt dat hij daarna doorgaans zijn kattenmelkje krijgt.

Nu was er in de buurt van Het Zuid, nabij het Sint-Annaplein, een broodjeszaak waar ik ’s middags weleens binnenliep. Ik werd er altijd bediend door dezelfde vriendelijke vrouw. Dat schept een band zodat je al een keer een woordje wisselt, bijvoorbeeld over een belangrijk onderwerp als het weer.

Ik nam mij voor om ook de blijde intrede van Alfred aan te halen. Tot mijn ontsteltenis bleek de shop voorgoed gesloten. Voor het raam hing de mededeling dat de uitbaters wegens het grote succes hadden moeten kiezen tussen hun twee handelszaken. Met pijn in het hart!

Mij deed het evenzeer pijn. Vooral omdat ik er niet meer terecht kon, ook wel een beetje omdat we aldus een belastingplichtige voor de provinciebelastingen verloren. Zo mercantiel ben ik wel! Het was een zoete troost dat het die vriendelijke dame voor de wind ging.

Toen ik de volgende keer passeerde, hing er evenwel een nieuwe boodschap. Een curator liet koeltjes weten dat de onderneming failliet was en dat de inboedel zou verkocht worden. Tja, soms zou je de waarheid liever niet kennen.

Ik vertelde die avond aan de keukentafel over de broodjeszaak nabij het Provinciaal Administratief Centrum. En Alfred? Die miauwde onweerstaanbaar, knipoogde kort en begon daarna vrolijk te spinnen. Hij kreeg alvast een dubbele portie melk. Nooit de intelligentie van een poes onderschatten!

PS: deze column verscheen eerder in het oktobernummer van 2019 van ProInfo, het personeelsblad van de provincie Oost-Vlaanderen.

Onraad in het Kriebelbos (41)

Wat voorafging: in het Kriebelbos staat het nagebouwde huisje van Trezeke, een zonderlinge vrouw. Er ligt ook een voorraad toeristische folders beschikbaar, die Seppe inspireert tot het maken van een papieren vliegertje dat bijna landt op het hoofd van meester Lukas.

‘Wie heeft er die folder genomen?’ vroeg meester Lukas.

‘Zij,’ wees Seppe onmiddellijk in Femkes richting. ‘Ik heb nog gezegd dat ze dat beter niet kon doen.’

‘Rotzak,’ siste Femke half luid.

Dat had meester Lukas gelukkig niet opgevangen. ‘Is dat waar, Femke? Heb jij die folder uit het rek genomen?’

‘Ja, meester, maar ik heb niet…’

Femke kreeg niet meer de kans om haar zin af te maken. Meester Lukas zwaaide vermanend met zijn wijsvinger. ‘Laat het niet meer gebeuren. Voor het papier van die folders zijn er bomen moeten sneuvelen. Dus kan je er maar beter een beetje zorg van dragen.’

‘Vind ik ook,’ zei Seppe.

‘Zwijgen jij,’ brak meester Lukas hem af. ‘Dat geldt ook voor jou.’

Seppe haalde nonchalant de schouders op. Er blonk spot in zijn ogen.

Het is niet eerlijk, dacht Femke, ik heb niets gedaan dat niet mocht.  Ik leer die etter wel nog een lesje. Haar papa zou zeggen: ik zet zijn neus tussen zijn oren. Maar zo te zien was er al iemand haar voor geweest. Hij had een joekel van een neus op zijn gezicht. 

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Onraad in het Kriebelbos (40)

Wat voorafging: bij hun bezoek aan het Kriebelbos ontdekt Femkes klas het nagebouwde huisje van Trezeke. Volgens sommigen was het een heks, volgens anderen gewoon een zonderlinge oude vrouw.

In een hoek van het huisje was een rek met foldertjes over het Kriebelbos. De foldertjes waren vrij nieuw en in vrolijke kleuren. Er waren er in het Nederlands, maar ook in het Frans, zag Femke.

Ze wilde best zo’n foldertje meenemen. ‘Mag het?’ vroeg ze aan de meester, maar die werd langs alle kanten lastig gevallen door kinderen die hem iets wensten te vragen.

Femke bekeek de folder. Er stonden foto’s in van de blauwe boshyacinten die in het voorjaar weelderig bloeiden in het bos. 

‘Geef hier!’ schreeuwde Seppe en hij trok het foldertje uit Femkes handen. Vluchtig liet hij zijn blik over de foto’s gaan. Op de achterzijde prijkte een vleermuis. ‘Bwa, wat een griezelig beest!’ riep hij uit. Hij vouwde de folder tot een vliegtuigje dat hij in de richting van de meester gooide. 

Het papieren vliegtuig doorkliefde de lucht en maakte maar net geen noodlanding op meester Lukas’ hoofd. Het landde ten slotte in de lege kop koffie.

‘Het moet bijtanken,’ grinnikte Seppe.

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Onraad in het Kriebelbos (39)

Wat voorafging: de klas van Femke bezoekt het Kriebelbos. Wisten ze dat er vroeger een heks aan de rand van het bos woonde? Of was het toch gewoon een zonderlinge vrouw?

Meester Lukas hield een eerste keer halt bij het houten chalet in het begin van het bos. Het chalet stond op betonnen pijlers zodat je een loopbrug op moest om bij de voordeur te kunnen. 

‘Vroeger stond hier het huis van Trezeke,’ vertelde hij. ‘In het begin van de vorige eeuw woonde hier een zonderling oud vrouwtje dat veel met kruiden werkte. Sommigen noemden haar een heks. Haar huis is verdwenen, maar men heeft op dezelfde plek deze chalet gebouwd.’

‘Dat zal wel,’ zei Seppe. Hij maakte zich los uit de groep, liep de loopbrug op, duwde tegen de deur en viel pardoes naar binnen.

‘Seppe!’ schreeuwde meester Lukas, maar alle kinderen liepen al in de richting van de loopbrug om op hun beurt een kijkje te nemen in het chalet.

‘Wat leuk!’ zei Femke toen zij het huisje binnentrad. Er stond een tafel vol oude boeken. Iemand had hier onlangs nog koffie gedronken, want er was een plekje vrijgemaakt voor een kan en een kop.

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Onraad in het Kriebelbos (38)

Wat voorafging: Femke bezoekt met haar klas het Kriebelbos. Maar niet iedereen is even enthousiast en dat is een understatement!

‘Heeft iedereen zijn rubberlaarzen aan?’ hoorde Femke meester Lukas vragen.

Alleen Seppe had zijn gewone schoenen aangetrokken. ‘Gewone?’ herhaalde hij verbijsterd. ‘Beseffen jullie wel hoeveel deze schoenen kosten? Van dat bedrag kan een gezin in Afrika wel een hele maand eten.’

Dat vind ik niets om trots op te zijn, dacht Femke, die opnieuw bij de groep had aangesloten. Ze moest zich bedwingen om al niet dadelijk een klad modder op Seppes dure schoenen te gooien.

‘Nou,’ zei meester Lukas. Femke merkte dat hij nauwelijks zijn ongenoegen kon bedwingen. ‘Jij denkt toch niet dat ik jou door de blubber ga dragen, Seppe?’

Seppe haalde ongeïnteresseerd de schouders op. ‘Wat kan mij dat bos nu schelen? Ik zal in dat cafeetje wel een limonade gaan drinken en een pannenkoek gaan eten. Mijn mams heeft mij toch geld meegegeven.’

Vrolijk Pasen in volle coronatijd!

‘Mag ik mee?’ drong Winob aan, die zoals zo vaak Seppe nauwelijks van een vin loste. ‘Ik heb ook trek in pannenkoeken. Met suiker, boter en een berg slagroom. Als dat zou kunnen…’ Hij likte met zijn tong over zijn lippen. Net een poes die honger heeft, vond Femke.

‘Jullie gaan allemaal mee het bos in,’ zei meester Lukas.

‘Verdorie,’ zei Seppe. ‘Moet dat toch echt?’ Met tegenzin kwam hij achteraan de rij meegesjokt, vergezeld van Winob.

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Onraad in het Kriebelbos (37)

Wat voorafging: Femke bezoekt met de klas het Kriebelbos. Het is een schooluitstapje waar ze echt naar uitkijkt. Maar verloopt alles zoals gepland?

De schoolbus reed puffend de parking aan de rand van het Kriebelbos op. Er stond ook een vrachtwagen op de parking en verder nog een gammel bestelwagentje dat beschilderd was met wilde bloemen en uit de tijd van de hippies leek te dateren.

‘Iedereen uitstappen!’ schreeuwde meester Lukas. Hij gaf het goede voorbeeld en stapte als eerste van de bus. ‘Een kleine stap voor een mens, maar een grote stap voor de mensheid,’ zei hij met een lachje.

Femke die bijna onmiddellijk achter hem aankwam, bekeek de meester alsof hij van planeet huppeldepup kwam. ‘Bijna juist,’ lachte meester Lukas, ‘dat waren de woorden van de eerste mens op de maan.’

‘Dat was ongetwijfeld een man,’ zei Femke. ‘Een vrouw had wel iets leukers bedacht.’ Ze liep meteen in de richting van het bos om te zien of er daar mannen aan het werk waren. Maar het bos was ogenschijnlijk verlaten, op een vogeltje na dat zich kwetterend uit de voeten maakte.

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!