Risk (67)

Wat voorafging: het is nu ook voor Robert duidelijk: Yvonne heeft hem verlaten en ze keert niet meer bij hem terug. Terwijl hij haar nakijkt, probeert hij zijn nieuwe situatie in te schatten.

Robert had geen kinderen en voortaan ook geen vrouw meer. Dat hoefde zijn geluk niet te bederven, er waren veel alleenstaanden volmaakt gelukkig. 

Het is een opluchting, dacht hij, er is nu duidelijkheid. Duidelijkheid was belangrijk, hij wist nu waar hij aan toe was. Tot dat moment had hij haar vertrek nog geen enkel ogenblik als een opluchting, laat staan als een opportuniteit gezien. Het kwam erop aan ook haar vertrek vanuit de juiste invalshoek te benaderen.

Dit is een nieuwe start, zei hij luidop. Toen nam hij de fles chablis, even twijfelde hij, daarna wrong hij de kurk opnieuw op de fles en borg die weg in de ijskast. 

Straks at hij bladspinazie en fishsticks uit de diepvriezer, de chablis zou er voortreffelijk bij smaken. Mike had wel eens gezegd dat spinazie en vis een ongezonde combinatie vormden, maar op zondag, zeker op een vrije zondag, wou hij geen rekening houden met Mikes opvattingen. Bovendien was dit een nieuwe start, voortaan wou hij risico’s nemen. Gevaarlijk leven, chablis, spinazie en fishsticks vond hij al een heel goed begin.

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (66)

Wat voorafging: het bezoek van Yvonne verliep anders dan Robert verhoopt had. Het eindigde ermee dat ze haar glas op de grond gooide. Scherven brengen geluk. Maar gold die oude wijsheid wel voor Robert?

Yvonne nam haar handtas en liep naar buiten. ‘Stuur mijn spullen maar naar Marijke!’ schreeuwde ze. ‘Bel naar het stadhuis als je het adres niet weet.’

Hij dacht aan de videocassettes met de afleveringen van haar lievelingssoap. ‘Wacht, ik wil je nog iets geven.’ Hij stopte ze in een plastic draagtas.

‘O,’ zei ze, ‘o, o, o.’ Ze was verrast, misschien zelfs een tikje ontroerd. ‘Dat is best lief van jou.’

Hij maakte van de gelegenheid gebruik om haar op de wang te zoenen, maar toen hij ook haar mond wilde zoenen, duwde ze hem weg. ‘Het is over, Robert, het is uit tussen ons. Daar zal je je toch moeten bij neerleggen.’

Ze keek niet meer om terwijl ze wegliep met de draagtas vol videocassettes. Hij bleef haar nakijken tot ze om de hoek verdwenen was. 

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (65)

Wat voorafging: Yvonne vertelt honderduit over haar reis naar Italië. Maar wat ze vertelt, bevalt Robert niet. Heeft ze werkelijk een avontuurtje beleefd met een charmante Italiaan?

Plots was het besef daar. Ook zijn hersenen werden wel eens getroffen door een bliksemschicht. Dit kan niet, ze neemt mij in de maling, ze verzint maar wat. Hij wist niet dat ze zo goed kon acteren, hij was er werkelijk ingelopen. ‘Hoe heette die Italiaan van jou? Felice of Guiseppe?’

Ze schrok, heel eventjes maar, toch was het hem niet ontgaan. ‘Maak er geen karikatuur van. Paolo, ja, zo was zijn naam, Paolo.’

‘Een mooie naam,’ hij probeerde niet te cynisch klinken. ‘Zo heten wel meer Italianen.’

‘Het is een populaire naam,’ gaf ze toe. ‘Er zijn ook wel meer mannen die Robert heten. Ik val blijkbaar op mannen met banale namen.’

‘Je viel dus toch op mij.’

Yvonne aarzelde. ‘Natuurlijk viel ik op jou, oen. Maar wat heb jij met mijn verliefdheid aangevangen? Zelfs kinderen kon je mij niet geven. Zelfs dat lukte je niet!’

Ze gooide haar lege glas te pletter op de vloertegels. Dat was zonde, het behoorde nog tot hun huwelijksservies. Zo’n duur servies hadden ze anders nooit kunnen kopen.

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (64)

Wat voorafging: het reisje van Yvonne naar Italië blijkt minder onschuldig dan Robert verhoopt had. Hij heeft het moeilijk om in deze vrijgevochten vrouw 'zijn' Yvonne te herkennen.

Robert deinsde terug, hij herkende haar niet. ‘Hoor je jezelf praten? Je lijkt wel een lichtekooi! Jij won dus jullie weddenschap, als ik het goed begrijp.’

‘Als je het zo wil noemen.’ Ze lachte opnieuw. ‘Maar ik was niet de enige winnaar, dat kan ik je wel zeggen. Het was nogal een kakafonie aan de ontbijttafel, twee Italianen, een Brit en er zat zelfs een Rus bij. Dat is wel goed voor je talenkennis, echt aan te bevelen. 

De mijne was een Italiaan, want straks wil je dat toch weten. Het was nu of nooit, Robert, begrijp dat toch. Over tien jaar ben ik afgeschreven, misschien al over vijf jaar. Dan komt een vreemde man wel nog een praatje maken, een glas aanbieden, misschien zelfs zeuren over een boek, Robert, zo uniek ben je heus niet. Maar ik wilde ook wel eens echt wat beleven.’ Ze schonk zichzelf bij van de chablis. Hij had haar vroeger nooit zoveel weten drinken.

Ze is betoverd, dacht hij, dit is een andere vrouw dan de Yvonne die ik gekend heb en waarmee ik al die jaren was getrouwd. Ze waren gelukkig geweest, niet zo gelukkig als de sterren in de glamourblaadjes beweerden te zijn, maar simpel en echt gelukkig. Doe maar gewoon, was Yvonnes slagzin. Had Marijke haar werkelijk betoverd? 

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (63)

Wat voorafging: Yvonne komt nog eens langs bij Robert. Maar het relaas van haar reis bevalt hem niet. Is het dan echt over tussen hen?

‘Weet je echt niet waarom? Durf te leven, Robert. Neem risico’s, leef wild. Er valt zoveel te beleven.’

Hij vroeg zich af wat er zoal te beleven viel. Hij had zijn werk op het reclamebureau, hij werd gewaardeerd, daar was hij toen in elk geval nog van overtuigd. Zonder hem geen Belga Queen, zonder Belga Queen geen Risk.

Toen begon het hem te dagen. ‘Je bedoelt toch niet, Yvonne, dat…’

‘Laten we hier als volwassenen over praten. Ben je bang dat ik seks heb met andere mannen, Robert?’ Daar had hij niet eens aan gedacht, maar nu begon hij zelfs daarover te twijfelen. Even na haar vertrek, had hij zich wel vragen gesteld. Was er een andere man? Maar waar zou Yvonne een andere man ontmoet hebben? En toen hij hoorde over Marijke en haar Romereis met een stel vriendinnen, was hij gerustgesteld. Waar een klad vrouwen samen was, kon er geen man in het spel zijn.

Yvonne giechelde, zoals ze vroeger zelden giechelde. ‘Dan kom je wel wat laat.’

‘Bedoel je…’

‘Als je in Venetië geen man kan versieren, waar dan wel? Het was een weddenschap tussen de meiden.’

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (62)

Wat voorafging: eindelijk komt Yvonne nog eens langs bij Robert. Het inspireert hem tot grootse (reis)plannen. Maar of zij op een verzoening uit is...

‘Laat ons dan elders heen gaan.’ Het maakte hem niet meer uit. ‘Thailand! Thailand is ook leuk.’ Hij legde zijn hand op haar knie, haar knie die er zoveel aantrekkelijker uitzag verpakt in modieus nylon.

‘Thailand? Wat moeten wij in Thailand?’ Ze zette haar glas neer op het salontafeltje. Hij had de tinnen onderleggertjes gebruikt, alleen het beste was goed genoeg voor de verloren vrouw, de teruggekeerde vrouw.

‘Luister goed, Robert, read my lips: het is uit tussen ons. Voorbij. Over.’

‘Wat is voorbij?’

‘Wij zijn voorbij, Robert. Er is geen wij meer.’

Hij slikte, hij kon maar beter ook wat wijn drinken. Daar was hij nu wel aan toe. Je trouwde, je werd een koppel, je werd wij en je nam aan dat het altijd zo zou blijven. Maar plots op een dag was er geen wij meer, alleen nog jij en ik. 

‘Waarom? Waarom toch?’ drong hij aan. Hij wou opmerken dat ze het toch goed hadden samen, maar om God weet welke reden vreesde hij haar reactie. Robert wou toch nog enkele illusies behouden, het hoefden er niet veel te zijn, een handvol was genoeg om zijn leven draaglijk te maken.

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (61)

Wat voorafging: Yvonne is net terug van haar reis naar Italië. Robert moet toegeven dat ze er goed uitziet, zelfs al had hij zich wat anders voorgesteld van haar bezoek.

‘Je ziet er goed uit,’ zei Robert. ‘Rome heeft je deugd gedaan.’

‘De eeuwige stad.’ Yvonne mijmerde wat met haar glas chablis in de hand. 

Misschien zag ze nu allerlei Romeinse plekjes voor haar ogen defileren. Er waren beslist veel Romeinse fonteinen en piazza die voor eeuwig op je netvlies gebrand bleven. 

‘En Venetië natuurlijk. Venetië is zo romantisch, al hebben we dan niet met een gondel gevaren. Veel te duur! Toeristen zijn als kippen. Die worden alleen maar gepluimd.’

Venetië, dat viel hem tegen. Rome leek hem onschuldiger. Hij nam plaats naast haar op het ledikant. ‘Laten we samen naar Venetië gaan. Wij tweetjes!’ Het was een ingeving van het moment, een impulsieve gedachte en daar hield hij door de band niet zo van, maar nu werd hij voortdurend geestdriftiger.

‘Ik heb geld genoeg gespaard, we kunnen best samen in een gondel. We varen onder de brug der zuchten en langs het Dogenpaleis, ja, beslist ook langs San Marco en…’

‘Hou op, Robert, hou in hemelsnaam op!’ Ze hief bezwerend haar hand op alsof hij een kind was dat te opgewonden van school terugkeerde. ‘Ik ben net naar Venetië geweest, ik hoef er niet zo nodig meteen weer naartoe.’      

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!