Risk (65)

Wat voorafging: Yvonne vertelt honderduit over haar reis naar Italië. Maar wat ze vertelt, bevalt Robert niet. Heeft ze werkelijk een avontuurtje beleefd met een charmante Italiaan?

Plots was het besef daar. Ook zijn hersenen werden wel eens getroffen door een bliksemschicht. Dit kan niet, ze neemt mij in de maling, ze verzint maar wat. Hij wist niet dat ze zo goed kon acteren, hij was er werkelijk ingelopen. ‘Hoe heette die Italiaan van jou? Felice of Guiseppe?’

Ze schrok, heel eventjes maar, toch was het hem niet ontgaan. ‘Maak er geen karikatuur van. Paolo, ja, zo was zijn naam, Paolo.’

‘Een mooie naam,’ hij probeerde niet te cynisch klinken. ‘Zo heten wel meer Italianen.’

‘Het is een populaire naam,’ gaf ze toe. ‘Er zijn ook wel meer mannen die Robert heten. Ik val blijkbaar op mannen met banale namen.’

‘Je viel dus toch op mij.’

Yvonne aarzelde. ‘Natuurlijk viel ik op jou, oen. Maar wat heb jij met mijn verliefdheid aangevangen? Zelfs kinderen kon je mij niet geven. Zelfs dat lukte je niet!’

Ze gooide haar lege glas te pletter op de vloertegels. Dat was zonde, het behoorde nog tot hun huwelijksservies. Zo’n duur servies hadden ze anders nooit kunnen kopen.

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (64)

Wat voorafging: het reisje van Yvonne naar Italië blijkt minder onschuldig dan Robert verhoopt had. Hij heeft het moeilijk om in deze vrijgevochten vrouw 'zijn' Yvonne te herkennen.

Robert deinsde terug, hij herkende haar niet. ‘Hoor je jezelf praten? Je lijkt wel een lichtekooi! Jij won dus jullie weddenschap, als ik het goed begrijp.’

‘Als je het zo wil noemen.’ Ze lachte opnieuw. ‘Maar ik was niet de enige winnaar, dat kan ik je wel zeggen. Het was nogal een kakafonie aan de ontbijttafel, twee Italianen, een Brit en er zat zelfs een Rus bij. Dat is wel goed voor je talenkennis, echt aan te bevelen. 

De mijne was een Italiaan, want straks wil je dat toch weten. Het was nu of nooit, Robert, begrijp dat toch. Over tien jaar ben ik afgeschreven, misschien al over vijf jaar. Dan komt een vreemde man wel nog een praatje maken, een glas aanbieden, misschien zelfs zeuren over een boek, Robert, zo uniek ben je heus niet. Maar ik wilde ook wel eens echt wat beleven.’ Ze schonk zichzelf bij van de chablis. Hij had haar vroeger nooit zoveel weten drinken.

Ze is betoverd, dacht hij, dit is een andere vrouw dan de Yvonne die ik gekend heb en waarmee ik al die jaren was getrouwd. Ze waren gelukkig geweest, niet zo gelukkig als de sterren in de glamourblaadjes beweerden te zijn, maar simpel en echt gelukkig. Doe maar gewoon, was Yvonnes slagzin. Had Marijke haar werkelijk betoverd? 

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (63)

Wat voorafging: Yvonne komt nog eens langs bij Robert. Maar het relaas van haar reis bevalt hem niet. Is het dan echt over tussen hen?

‘Weet je echt niet waarom? Durf te leven, Robert. Neem risico’s, leef wild. Er valt zoveel te beleven.’

Hij vroeg zich af wat er zoal te beleven viel. Hij had zijn werk op het reclamebureau, hij werd gewaardeerd, daar was hij toen in elk geval nog van overtuigd. Zonder hem geen Belga Queen, zonder Belga Queen geen Risk.

Toen begon het hem te dagen. ‘Je bedoelt toch niet, Yvonne, dat…’

‘Laten we hier als volwassenen over praten. Ben je bang dat ik seks heb met andere mannen, Robert?’ Daar had hij niet eens aan gedacht, maar nu begon hij zelfs daarover te twijfelen. Even na haar vertrek, had hij zich wel vragen gesteld. Was er een andere man? Maar waar zou Yvonne een andere man ontmoet hebben? En toen hij hoorde over Marijke en haar Romereis met een stel vriendinnen, was hij gerustgesteld. Waar een klad vrouwen samen was, kon er geen man in het spel zijn.

Yvonne giechelde, zoals ze vroeger zelden giechelde. ‘Dan kom je wel wat laat.’

‘Bedoel je…’

‘Als je in Venetië geen man kan versieren, waar dan wel? Het was een weddenschap tussen de meiden.’

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (62)

Wat voorafging: eindelijk komt Yvonne nog eens langs bij Robert. Het inspireert hem tot grootse (reis)plannen. Maar of zij op een verzoening uit is...

‘Laat ons dan elders heen gaan.’ Het maakte hem niet meer uit. ‘Thailand! Thailand is ook leuk.’ Hij legde zijn hand op haar knie, haar knie die er zoveel aantrekkelijker uitzag verpakt in modieus nylon.

‘Thailand? Wat moeten wij in Thailand?’ Ze zette haar glas neer op het salontafeltje. Hij had de tinnen onderleggertjes gebruikt, alleen het beste was goed genoeg voor de verloren vrouw, de teruggekeerde vrouw.

‘Luister goed, Robert, read my lips: het is uit tussen ons. Voorbij. Over.’

‘Wat is voorbij?’

‘Wij zijn voorbij, Robert. Er is geen wij meer.’

Hij slikte, hij kon maar beter ook wat wijn drinken. Daar was hij nu wel aan toe. Je trouwde, je werd een koppel, je werd wij en je nam aan dat het altijd zo zou blijven. Maar plots op een dag was er geen wij meer, alleen nog jij en ik. 

‘Waarom? Waarom toch?’ drong hij aan. Hij wou opmerken dat ze het toch goed hadden samen, maar om God weet welke reden vreesde hij haar reactie. Robert wou toch nog enkele illusies behouden, het hoefden er niet veel te zijn, een handvol was genoeg om zijn leven draaglijk te maken.

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (61)

Wat voorafging: Yvonne is net terug van haar reis naar Italië. Robert moet toegeven dat ze er goed uitziet, zelfs al had hij zich wat anders voorgesteld van haar bezoek.

‘Je ziet er goed uit,’ zei Robert. ‘Rome heeft je deugd gedaan.’

‘De eeuwige stad.’ Yvonne mijmerde wat met haar glas chablis in de hand. 

Misschien zag ze nu allerlei Romeinse plekjes voor haar ogen defileren. Er waren beslist veel Romeinse fonteinen en piazza die voor eeuwig op je netvlies gebrand bleven. 

‘En Venetië natuurlijk. Venetië is zo romantisch, al hebben we dan niet met een gondel gevaren. Veel te duur! Toeristen zijn als kippen. Die worden alleen maar gepluimd.’

Venetië, dat viel hem tegen. Rome leek hem onschuldiger. Hij nam plaats naast haar op het ledikant. ‘Laten we samen naar Venetië gaan. Wij tweetjes!’ Het was een ingeving van het moment, een impulsieve gedachte en daar hield hij door de band niet zo van, maar nu werd hij voortdurend geestdriftiger.

‘Ik heb geld genoeg gespaard, we kunnen best samen in een gondel. We varen onder de brug der zuchten en langs het Dogenpaleis, ja, beslist ook langs San Marco en…’

‘Hou op, Robert, hou in hemelsnaam op!’ Ze hief bezwerend haar hand op alsof hij een kind was dat te opgewonden van school terugkeerde. ‘Ik ben net naar Venetië geweest, ik hoef er niet zo nodig meteen weer naartoe.’      

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (60)

Wat voorafging: op een zondag staat Yvonne plots voor de deur. Robert wil haar, net als vroeger, een biertje serveren. Maar zij verkiest een wijntje, een wit wijntje.

‘Ontkurk maar een fles wit. Een chablis smaakt altijd.’

‘Ja,’ gaf hij toe, ‘een chablis smaakt altijd.’ Dat nam hij aan, hij was eerder een bierdrinker. 

Zijn vader was evenzeer een bierdrinker en niet altijd met mate, maar hij was dan ook een echte man. Zijn moeder dronk tafelbier en water, ook wel fruitsap in beperkte hoeveelheden, want ze had zwakke darmen.

Yvonne zette het glas met genoegen aan haar lippen. Dat waren de juiste woorden: met zichtbaar genoegen. Alsof ze altijd al op zondag kort voor de middag glaasjes chablis had zitten drinken. Zij die vroeger op dat moment rosbief bereidde met prinsessenboontjes en gebakken aardappeltjes. Het hele huis geurde ernaar. Het was de geur van huiselijk geluk. Geluk was vluchtig, maar de geur ervan bleef wel enkele uren in huis hangen.

Robert was nerveus. Kwam ze echt alleen maar enkele spulletjes halen? Of kwam ze kijken hoe hij het stelde? Hopelijk merkte ze dat hij een vers wit hemd had aangetrokken en een stijlvolle das. Hij was niet nieuw die das, zij had hem nog gekozen, maar toevallig was het wel één van haar lievelingsdassen. Hij keek er vertederd naar zoals je naar een troetelpoesje zou kijken.

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (59)

Wat voorafging: eindelijk staat Yvonne opnieuw voor de deur bij Robert Impens. Maar keert ze ook bij hem terug? Of is dat eerder een wensdroom van Robert?

Als Robert eerlijk was, moest hij toegeven dat Yvonnes verschijning hem meer opwond dan vroeger, toen ze nog gewoon elke dag thuis was, voor hem kookte, waste en poetste.

‘Ik dacht dat je mijn spullen zou opsturen,’ zei ze. Hij kon moeilijk negeren dat het vermanend klonk.

‘Hoezo?’ vroeg hij, ‘ik wist niet eens waar je woonde.’

Ze haalde de schouders op, blijkbaar vond ze dat een goedkope uitvlucht. ‘Vraag je mij niet binnen?’

‘Ja, natuurlijk, kom erin.’ Hij voelde zich opgelaten, liet haar door en zij stapte recht naar het salon. Als een doodgewone bezoekster ging ze in het ledikant zitten. Het ledikant waarin hij ooit wel eens gekotst had. Maar Yvonne had de bekleding zorgvuldig schoongemaakt, alleen wie het wist en zeer goed toekeek, kon nog een vlekje ontwaren.

‘Heb je niets te drinken?’ vroeg ze.

Hij wilde reeds een biertje halen, ze dronk liefst gewoon pils, soms ook wel een geuze of een kriekje.

‘Wijn! Jij krijgt toch altijd wijn met Nieuwjaar op kantoor?’ Hij knikte, kratjes met zes flessen, soms ook wel acht. Wat moesten ze hem ook geven? Intussen stond de kelder zowat vol, af en toe deelde hij zelf een fles uit, maar er kwamen meer flessen bij dan hij er zelf wegschonk. 

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!