Risk (41)

Wat voorafging: Robert wou dat hij een beter contact had met Melanie, de stagiaire. Alleen in zijn kantoor wordt hij overvallen door een gevoel van eenzaamheid. Maar kan hij wel bij iemand terecht?

Misschien was het beter geweest als hij levenswijsheid had opgebouwd als vader, dan had hij zich makkelijker in haar denkwereld kunnen verplaatsen. Dan had hij ook geweten hoe hij haar moest waarschuwen voor mannen als Freek.

Nu bleef Robert achter met het gevoel dat hij gefaald had. En haar vertrouwen in hem, als dat er al geweest was, zou nu wel deels verdwenen zijn.

Hij ging in zijn kantoor voor het raam staan. Er viel weinig te zien, een duistere, volgebouwde straat was het die overdag grotendeels verlaten was. De achterkant van een restaurant kwam in de straat uit. Altijd stond er een container met bedorven voedsel op het trottoir. De voedselresten stonken, het meest nog op hete dagen, zodat je nauwelijks het raam durfde te openen. 

Robert wou maar dat hij een boom kon zien, bijvoorbeeld een plataan, bij voorkeur een plataan. Platanen deden hem denken aan zonovergoten pleintjes in het zuiden, waar mannen met tijd, met savoir-vivre, een petanqueballetje gooiden en zich verfristen aan de dorpsfontein.

Robert Impens had er nood aan om met iemand te praten. Zoveel mensen waren er niet waarmee hij kon praten. Hij greep de telefoon en belde naar Yvonne. 

Maar ze was er niet, ze was er steeds minder wanneer hij haar nodig had, en dus bleef de telefoon overgaan. 

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (40)

Wat voorafging: Robert had Melanie letterlijk met zijn hand de mond gesnoerd. Hij kan maar niet begrijpen dat ze zich zo gemakkelijk aan Freek heeft gegeven. Zij zit echter niet op zijn goede raad te wachten. 

Melanies ademhaling was onrustig alsof ze net een marathon had gelopen. Het was vreemd maar hij moest aan haar polsslag denken. 

Elke keer als hij liefdevol zijn hand op haar pols legde, telde hij de slagen van haar pols. Ze had doorgaans een lage polsslag. Hij wond haar niet of weinig op. Behalve dan vandaag, ze hijgde, ze stond in lichterlaaie.

Even dacht hij, ik zou haar kunnen slaan nu. Het zou niet eens onrechtvaardig zijn na wat er gebeurd was. Maar ook Jezus had mededogen met de overspelige vrouw en in wezen was Melanie niet eens overspelig. 

Wie was trouwens zonder zonde? Robert Impens was evenmin zondeloos. Dat besefte hij best en die gedachte dwong hem opnieuw tot nederigheid.

Stil verliet hij het lokaal. Hij voelde zich treurig en triest. Eenzaam ook, vooral eenzaam. Het was een diepe, een haast existentiële eenzaamheid die hij ondervond. Al begreep hij dat dergelijke dure woorden bij herhaling misbruikt werden. Verkracht werden in zekere zin, bij het gebruik van dat woord voelde hij een zure smaak in zijn mond zoals hij ondervond als zijn maag opspeelde na een zware maaltijd.

Hij had nooit kwade bedoelingen gehad met Melanie. Maar hij nam wel aan dat ze een vertrouwensband hadden opgebouwd, dat ze begreep dat ze hem kon vertrouwen en dat hij het goed met haar voor had. 

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (39)

Wat voorafging: Robert probeert Melanie, de stagiaire bij het reclamebureau Risk, te overtuigen van zijn goede bedoelingen. Hij wil niet dat ze haar leven zomaar vergooit.

‘Als je goed naar die verhalen luistert, als je erover nadenkt, kan je een beter mens worden. Het draait in het leven niet alleen om geld, Melanie. Het draait evenzeer, of zelfs meer, om geluk, om naastenliefde. Niet alleen om materiële dingen, om genot, om…’ Seks, wou hij zeggen.

‘Bespaar me je preken, Robert. Ik heb als kind genoeg naar preken moeten luisteren.’

Ze deed hem opnieuw pijn, ze kwetste hem nu waar het het meest pijn deed. Kinderen werden pubers en pubers brachten zorgen mee. Het was niet ongewoon dat ze op die leeftijd rebelleerden. ‘Ik heb het goed met je voor, Melanie. Ik wil dat je een mooie mens wordt, dat je mij…’ 

‘O nee, je wil toch niet beweren dat jij... Nee toch…’ Haar gezicht vertrok. ‘Hypocriet! Jij smerige hypocriet!’ schreeuwde Melanie.

Ze schreeuwde zo hard dat hij naar haar toestapte en zijn hand op haar mond drukte. Ze liet hem geen keus, hij kon zich toch niet zomaar laten beledigen? Hij was geen huichelaar met een januskop.

Eerst spartelde ze nog wat tegen, ze beet zelfs in zijn hand, maar het deerde hem niet echt. Een hondenbeet was gevaarlijker. Daar kon je hondsdolheid van oplopen, tenzij je voldoende gewijd brood at op het naamfeest van Sint-Hubertus. 

In andere omstandigheden had hij haar zonder twijfel de legende van deze volksheilige verteld. Het was een boeiende legende maar het moment leek hem minder aangewezen voor een verhaal over een hert met een lichtend kruis tussen zijn gewei. 

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (38)

Wat voorafging: Robert Impens komt voor het eerst tot het besef dat hij wel degelijk een vaderwens koestert. Ligt het aan Melanie? Of toch eerder aan zijn religieuze inslag?

Het was voor het eerst dat Robert volkomen overtuigd was dat hij wat gemist had in zijn leven. Een kind dat hij ’s avonds kon voorlezen, er verschenen tegenwoordig aardige kinderboeken, met aantrekkelijke tekeningen maar ook creatief opgesteld en met een opbouwende levensles. Kinderboeken waar je als ouder een poos kon bij stilstaan en wat duiding kon geven, het leven was niet altijd rozengeur en maneschijn. 

Later zou hij met dat kind naar de zoo zijn gegaan, naar de giraffen en de zeehonden kijken, of waarom niet naar een museum? Hedendaagse kunst of misschien toch naar de grote Vlaamse en Hollandse meesters. Je kon nooit te vroeg beginnen met het ontdekken van Rubens en Rembrandt. Nee, voor Rubens en Rembrandt was het nooit te vroeg.

‘Je kan veel leren uit die verhalen, Melanie, je kan er veel uit opsteken. Ook nu, ja, zeker, ook in onze tijd nog. Die verhalen bevatten een universele boodschap. Een boodschap die de tijd heeft doorstaan en dat zal blijven doen.’ Hij wreef zalvend over het pijnlijk plekje op zijn kin waar zij hem even voordien gekwetst had. 

Hij voelde dat hij op dreef kwam. Als hij een boodschap kon brengen, die dieper groef dan het zoveelste reclamespotje, voelde hij zich opleven. Als scholier had hij al gedacht dat hij geroepen was door God om Hem te dienen. 

In het college was hij één van de enigen die niet opzag tegen de wekelijkse klasmis. Hij bereidde teksten voor, oefende nieuwe liedjes in die hulde brachten aan God in de Hemel en assisteerde de priester. Maar later was Yvonne in zijn leven gekomen en haar sirenenzang had zelfs Jahweh tijdelijk overstemd. 

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (37)

Wat voorafging: Robert wil Melanie overhalen om een klacht in te dienen tegen Freek. Maar daar voelt de stagiaire niets voor. Blijkbaar ziet zij haar stage toch enigszins anders dan Robert had vermoed.

‘Begrijp jij dan niks? Begrijp jij dan niet dat ik hem gebruik? Dat ik Freek gebruik om ervaring op te doen. Waar moet ik anders ervaring gaan opdoen?’

Daar had hij geen idee van. Robert Impens had niet vermoed dat het opdoen van seksuele ervaring tot de opdracht van haar stage behoorde. Het onderwijssysteem was de voorbije tijd natuurlijk sterk veranderd. Hij voelde zich ongemakkelijk worden.

‘Gun jij mij dan niets? Tenzij jouw saaie bijbelverhalen. Denk jij echt dat een meisje van achttien daarvoor valt? Waarom doe je altijd zo vreselijk betuttelend? Waarom vertel je mij die dingen eigenlijk?’

Omdat ze goed zijn voor je algemene vorming, wilde hij zeggen, maar hij kreeg de woorden niet meer over zijn lippen. Hij begon aan alles te twijfelen, zelfs aan de Emmaüsgangers, die hem anders zoveel zekerheid boden.

‘Waarom? Waarom vertel je ze mij?’

‘Omdat een mens niet van brood alleen leeft.’ Hij hoopte dat er nu geen gratuite grap zou volgen. In feite wou hij bijdragen aan haar vorming, ja, aan haar opvoeding zelfs. Maar hij had het gevoel dat dit niet het geschikte ogenblik was om een boompje op te zetten over haar opvoeding. Hij had zelfs even aangenomen dat ze zijn dochter zou kunnen zijn, dat hij een dochter als haar kon gehad hebben. 

Ze was zijn dochter niet, uiteraard niet, maar biologisch, qua leeftijd en dergelijke had het net gekund. Ze had in elk geval vaderlijke gevoelens in hem wakker gemaakt. Robert had nooit vermoed dat hij die in die mate had, elke vrouw voelde zich een toekomstige moeder, maar bij mannen lag dat anders. 

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (36)

Wat voorafging: Robert vindt dat Freek misbruik heeft gemaakt van de stagiaire. Hij wil haar dan ook best helpen om een klacht in te dienen.

Er volgde niet meteen een nieuwe reactie. Misschien was dit gesprek toch geen goed idee, maar Robert wou zo graag aantonen dat hij voor haar bestwil was tussengekomen. Hij had alleen maar het beste met haar voor.

Zijn vingers tintelden, van de spanning, de stress. Hij had iets nodig om ze in bedwang te houden. Hij zag een stylo op haar tafel, die hij opnam en door zijn vingers liet glijden. Melanie keek hem aan alsof hij haar portefeuille had gejat.

‘Het enige wat ik zeggen wil, is dat Freek niet goed genoeg is voor jou. Hij is te oud, veel te oud voor jou. Hij gebruikt je, hij misbruikt je. Ja, ik durf gerust dergelijke grote woorden in de mond te nemen, Melanie. Misbruik, dat woord is hier op zijn plaats. Als ik jou was, zou ik trouwens niet aarzelen om klacht in te dienen.’ 

Hij wilde haar best helpen bij het opstellen van de klacht, hij had voldoende juridische scholing. Robert wist perfect wat er in zo’n klacht moest komen als je kans op slagen wilde. ‘Misbruik van vertrouwen, ja, dat is het ook. Hoe kan jouw school nog ooit met een gerust geweten een student naar hier sturen? Als het gevaar, het monster om de hoek loert.’

Ze keek hem aan met vuurspuwende ogen. Misschien was het woord ‘monster’ er net iets over, maar het was hem ontglipt zoals een slechte adem je kon ontsnappen. Soms liet hij zijn emoties de vrije loop. Het gebeurde niet zo vaak, hij hield graag alles onder controle. Maar af en toe werd het zelfs een man als Robert Impens te gortig. In crisissituaties bijvoorbeeld. Het viel toch moeilijk te ontkennen dat dit een crisissituatie was?         

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Risk (35)

Wat voorafging: Robert Impens betrapte zijn compagnon Freek met de stagiaire Melanie. Het valt hem zwaar, niet in het minst omdat hij veel verwachtte van Melanie. 

Melanie stond inmiddels voor Robert, ze wipte onafgebroken opgejaagd van de ene op de andere voet. Hij werd er nerveus van, en hij was al zo nerveus. 

‘Zie jij dan niet dat ik met volle teugen geniet?’ Ze kwam nog dichter bij Robert staan, zelfs boos was ze best aardig om te zien. Zo exotisch, Robert Impens moest toegeven dat hij het wel had voor Indische meisjes.  

‘Jij lijkt mijn vader wel!’ tierde ze overstuur. Ze hief haar hand en haalde uit. Hij kon haar nog enigszins ontwijken, maar kon niet verhinderen dat haar hand de zijkant van zijn mond raakte.

‘Au!’ gilde hij. Hij voelde aan zijn mond en lippen, maar gelukkig bloedden die niet. Die vernedering bleef hem toch bespaard.

Achteraf trof hij Melanie aan in het rommelhok. Voor een bezemhok viel het wat groot uit, maar veel meer was het niet, bedacht Robert. Ze zat te snikken zoals een kind kan snikken. Maar ze was geen kind meer, nog jong, maar absoluut geen kind meer en Freek was al zeker niet haar knuffel.

‘Begrijp het toch,’ zei hij op fluistertoon, ‘hij maakt misbruik van jou. Dit verdien je niet.’

Ze bleef snikken, onbedaarlijk wenen was het. Hij vroeg zich af of hij haar zijn zakdoek moest aanbieden. Dit was echter niet het geschikte moment. Bovendien was zijn zakdoek niet proper meer.

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!