'Blauw licht': bespreking

De misdaadroman Blauw licht van Stefaan Desmet begint met de vondst van Roos Eeman, de financieel directeur van Oudenaarde, die dood is aangetroffen aan de voet van een uitkijktoren. De politie kan snel uitsluiten dat het om zelfmoord gaat nadat er een wit roosje met een citaat uit een Vlaamse roman wordt gevonden in haar wagen. Dit detail vormt het begin van een intrigerend mysterie. Het hoofdpersonage, de melancholische speurder en literatuurliefhebber John Six, krijgt de taak om de waarheid boven tafel te krijgen voordat de rust in de regio wordt verstoord door verder geweld.

In deze roman weet Desmet de spanning op te bouwen door een combinatie van goed uitgewerkte personages en een intrigerend plot. Zo wordt de kersverse weduwnaar van Roos een belangrijke figuur in het verhaal. Daarnaast spelen een verslaafd meisje dat een sterke bewondering koestert voor de junkiedichter Jotie T’Hooft, en een web van politieke en zakelijke intriges, waarin stadsbestuurders en een glibberige zakenman betrokken zijn, een grote rol. 

Wat de roman bijzonder maakt, is de manier waarop de auteur eigentijdse problematieken verweeft in een sfeervol Vlaams landschap. De herkenbare locaties, zoals de gebouwen, landschappen en het kerkhof, zorgen voor extra-leesplezier en geven een authentiek gevoel. De schrijfstijl wordt door lezers geprezen als meeslepend en gelaagd, met subtiele verwijzingen die een extra dimensie toevoegen.

De plot is verrassend met een onverwachte ontknoping. Desmet weet de lezer op het verkeerde been te zetten en te verrassen, wat bijdraagt aan het leesplezier. Daarnaast zorgt de setting in Oudenaarde en de Vlaamse Ardennen voor een sfeervolle achtergrond die de roman een uniek karakter geeft.

Kortom, Blauw licht is een aanrader voor liefhebbers van thrillers die houden van een goed opgebouwde plot, rijke personages en een sterke setting. Het is een verhaal dat je meesleept en dat je na het lezen nog lang bijblijft. Voor wie benieuwd is naar het werk van Stefaan Desmet, vormt deze roman een mooie toevoeging aan zijn oeuvre.

(bron: deze tekst kwam tot stand door de samenvoeging van de vele positieve lezersreacties)

Korte bio




Stefaan Desmet (°Opbrakel, 1961) studeerde diplomatieke wetenschappen en pers- en communicatiewetenschappen.
Hij was tot 30 april 2023 financieel beheerder van de provincie Oost-Vlaanderen.
In het verleden schreef hij een aantal vakpublicaties over mediarecht in Vlaamse en Nederlandse tijdschriften (meer bepaald over de gespannen verhouding tussen de Vlaamse mediawetgeving en het Europees recht).

De voorbije jaren publiceerde hij over de beleids- en beheerscylus, de controlepiramide en de planning en het financieel beheer van de Vlaamse gemeenten, provincies en OCMW’s.

Onder meer in de Praktische handboeken voor Provincierecht en Gemeenterecht (een grondig herwerkte editie verscheen in het najaar van 2024). Eind 2016 kwam het boek 'Gemeentesecretaris, financieel beheerder en managementteam' uit, waarin hij een uitgebreide bijdrage verzorgde. In 2013 gaf uitgeverij die Keure zijn boek 'De nieuwe beleids- en beheerscyclus voor gemeenten, OCMW’s en provincies' uit in de reeks Recht in de Gemeente. De herwerkte versie, volledig aangepast aan de beleids- en beheerscyclus (BBC) 2020, verscheen in het eerste semester van 2019. In mei 2025 kwam bij uitgeverij die Keure zijn boek over de BBC 3.0 uit, een volledig geactualiseerde editie van zijn werk over de beleids- en beheerscyclus voor de Vlaamse lokale en provinciale besturen waarin alle recente wijzigingen aan de wetgeving zijn verwerkt. 

Op literair vlak verscheen een aantal van zijn verhalen in diverse literaire tijdschriften, waaronder het Nieuw Wereldtijdschrift, Kreatief en Schoon Schip.
Zijn verhalenbundel 'Reigers en andere verhalen' werd in 1997 uitgegeven door het Davidsfonds/Clauwaert. De bundel bevat dertien portretten van gewone mensen, die door het leven zijn getekend.

Zo is Palma uit het titelverhaal een gepensioneerde boekhoudster bij een limonadefabriek. Ze is nog steeds loyaal aan haar vroegere werkgever, meneer Albert.

"Palma beweert dat er reigers op het eilandje wonen. Elke woensdag verkoopt Palma broden op de markt. Het zijn grote broden, die Palma zelf heeft gebakken op steen."

Eind 2018 verscheen zijn roman 'De tovenaar van half negen' (uitgeverij Schrijverspunt). Het is een boek over liefde en verdraagzaamheid en hoe moeilijk die vaak te bereiken zijn omdat herinneringen of vooroordelen in de weg staan.

Het onverwerkt oorlogsverleden is prominent aanwezig in het literair werk van Stefaan Desmet. In oktober 2022 gaf Witsand Uitgevers zijn (in belangrijke mate op ware feiten gebaseerde) roman 'Wit verdriet, zwart verdriet' uit. Het is het verhaal van de kleine oorlog van Marie Demets en het stil verdriet van de familie van een bescheiden verzetsman. Veel verzetsstrijders zijn intussen vergeten, maar dat geldt niet voor Leo Vindevogel, de oorlogsburgemeester van Ronse. 

In juni 2024 kwamen de misdaadromans 'Nausikaä'en 'Zwart verleden' (Uitgeverij Partizaan) op de markt. Hoofdinspecteur John Six van de federale gerechtelijke politie, een fervent literatuurliefhebber, wordt geconfronteerd met een aantal opmerkelijke misdaden in de Scheldestad Oudenaarde en in de schilderachtige Vlaamse Ardennen.

Op een zaterdagochtend wordt Nausikaä Vleugels ontvoerd aan de Donkvijver in Oudenaarde. Nausikaä is de dochter van Adelbrecht Vleugels, een controversiële politicus, die zich met felle uitspraken naar de top van het politieke leven in de Vlaamse Ardennen knokt. De ontvoerders refereren in hun opeisingsbericht al meteen aan de Vlaamse cultdichter Jotie T’Hooft. Daarna stuurt het bizarre Genootschap van de Roze Bril de politie raadselachtige boodschappen met literaire verwijzingen die een link hebben met de literatuurgeschiedenis van de streek en die naar Nausikaä kunnen leiden. Hoofdinspecteur John Six van de federale politie, een fervent literatuurliefhebber, bijt zich vast in de raadsels. Maar niets is wat het lijkt en niemand schijnt de volledige waarheid te vertellen.

In het woonzorgcentrum De Avondzon in Oudenaarde wordt een man vermoord. Het blijkt de kleinzoon te zijn van de omstreden oorlogsburgemeester. Er volgen meer misdrijven en telkens is er een verwijzing naar de Tweede Wereldoorlog. Intussen tracht de mooie maar geheimzinnige Nikita een Duitse oorlogsbrief, ondertekend door Adolf Hitler zelf, in handen te krijgen. Die brief zou dramatische gevolgen kunnen hebben voor de reputatie van een gerespecteerde textielfamilie. Hoofdinspecteur John Six van de federale politie voert het onderzoek en loopt, met risico voor zijn eigen leven, in de kijker van enkele brutale figuren, onder wie ook de mysterieuze Hermelijn.

Een derde John Six-verhaal is verschenen in november 2025 met als titel 'Blauw licht' (Uitgeverij Partizaan). Het verhaal start aan de Brakelse uitkijktoren, die ook op de cover van het boek prijkt. Aan de voet van de toren wordt het lichaam gevonden van Roos Eeman, financieel directeur van de stad Oudenaarde. In haar wagen vindt de politie een wit roosje met een citaat uit een Vlaamse roman.

Terwijl donkere schaduwen opduiken, daagt de kersverse weduwnaar de politie uit. Een verslaafd meisje dweept met de junkiedichter Jotie T'Hooft. Intussen spinnen een paar stadsbestuurders en een glibberige zakenman een web van geheimen.

"Het was een ochtend die leek te sluimeren, augustus was nog niet oud en de wereld lag stil. Basiel Mintjens wandelde tussen de golvende velden, de gemoedrust in zijn hoofd nog onaangetast, toen hij iets zag dat zijn kalme bestaan brutaal verstoorde. Een vondst die hem hevig wakker schudde en de rust verbrak, als een ijsbreker door een noordelijke zee." 

Kan hoofdinspecteur Six tijdig de waarheid achterhalen voordat een spoor van dood en verderf de rust in de idyllische Vlaamse Ardennen verstoort?

Samen met tv-presentator Frederic De Vos (Cultuurkanaal)

Stefaan Desmet woont in de taalgrensgemeente Brakel (België), in het groene grensgebied van de Vlaamse Ardennen en le Pays des Collines.

De gemeente bevindt zich op de grens van de provincies Oost-Vlaanderen en Henegouwen.

Het is een heuvelachtige en bosrijke streek, onder meer bekend van de Ronde van Vlaanderen. De omgeving wordt wel eens vergeleken met Bourgondië of zelfs Toscane, maar toch vooral met de Waalse Ardennen.

De Vlaamse Ardennen zijn bekend als toeristisch wandel- en fietsparadijs. Maar de regio beschikt ook over tal van monumenten, waaraan vaak een intrigerend verhaal verbonden is. Niet enkel Adriaan Brouwer en Valerius De Saedeleer hebben een binding met de streek, maar ook hedendaagse kunstenaars als Johan Tahon, Panamarenko of Michaël Borremans. Het literair erfgoed van de streek leest bovendien als een verborgen geschiedenis, waar zelfs een ‘monument’ als Hugo Claus deel van uitmaakt. Stefaan Desmet verwerkt deze cultuurgeschiedenis in zijn boeken, in het bijzonder in de misdaadromans van John Six, politie-inspecteur en fervent literatuurliefhebber.

Interview op Eclips tv

Een aangenaam en boeiend interview door Frederic De Vos in het programma Cultuurkanaal op Eclips tv.

Geïnteresseerd? Volg de link:

https://youtu.be/D5Lw4528WHY

Mooie recensie van 'Nausikaä'!

Een aangename en fijne recensie van mijn misdaadroman Nausikaä (Uitgeverij Partizaan) op leeskost.nl: 

'Een politieroman zoals hij hoort te zijn.' 

Meer info? Volg de link:

https://www.leeskost.nl/2024/08/nausikaa/

Mijn misdaadromans Nausikaä en Zwart verleden zijn verkrijgbaar bij Uitgeverij Partizaan en bestelbaar bij alle belangrijke online en fysieke boekhandels.

https://www.partizaan.be/boeken-online/nausikaae.html

https://www.partizaan.be/boeken-online/romans-thrillers/zwart-verleden.html

In sommige boekhandels ligt er gewoon een stapeltje exemplaren op jou te wachten. Dat is onder meer het geval in boekhandel Braeckman in Brakel, boekhandel Beatrijs in Oudenaarde en in de Fnac van Aalst en Gent. 

Foto's: Interview door Guy De Clercq op Radio M fm en de uitgestalde boeken in de Fnac in Aalst.

Interview op Radio M fm

Zondag 4 augustus op de vliegshow in Overboelare (een deelgemeente van Geraardsbergen) een aangenaam interview door Guy De Clercq van Radio M fm (onder meer te horen in Zottegem - Geraardsbergen - Brakel - Oosterzele en digitaal).

Het werd een boeiend gesprek over mijn boeken, in het bijzonder over de nieuwe misdaadromans Nausikaä en Zwart verleden (Uitgeverij Partizaan).

Het interview is nog een hele tijd te herbeluisteren via de link hierna (het betreft het uitzenduur tussen 15 en 16 uur). Het gesprek start omstreeks 15.06 uur en duurt bijna een kwartier.

https://herbeluister.radiomfm.be/Radio%20M%20fm%20Uitzending_20240804-15.mp3

Misdaadromans Nausikaä en Zwart verleden verschenen!

Bij uitgeverij Partizaan zijn begin juni 2024 mijn misdaadromans Nausikaä en Zwart verleden verschenen. 

Het zijn de twee eerste paperbacks met John Six, hoofdinspecteur van de federale gerechtelijke politie en fervent literatuurliefhebber, in de hoofdrol. 

Eerder publiceerde ik de verhalenbundel Reigers en andere verhalen en de romans De tovenaar van half negen en Wit verdriet, zwart verdriet.

De misdaadromans met John Six hebben een universele dimensie. Toch is de locatie erg van belang. 

Verschillende monumenten en bijzondere plaatsen uit Oudenaarde en de regio van de Vlaamse Ardennen spelen een rol in de verhalen. 

Ook de naweeën van de laatste wereldoorlog hebben een invloed. 

Beide boeken kan men bestellen bij de grote internetboekhandels of bij de lokale boekhandelaar.

Korte inhoud van Nausikaä, een herwerkte en verbeterde versie van het e-book Onderhuids:

Op een zaterdagmorgen wordt Nausikaä Vleugels ontvoerd aan de Donkvijver in Oudenaarde. Zij is de dochter van Adelbrecht Vleugels, een omstreden politicus. Men vraagt geen losgeld. Maar het bizarre Genootschap van de Roze Bril stuurt de politie raadselachtige boodschappen met literaire verwijzingen, die naar Nausikaä kunnen leiden. Hoofdinspecteur John Six bijt zich vast in de raadsels.

Het tweede verhaal met hoofdinspecteur John Six draagt als titel Zwart verleden. 

Een man wordt vermoord in een woonzorgcentrum in Oudenaarde. Het is de kleinzoon van de omstreden oorlogsburgemeester. Er volgen nog misdrijven met een link naar de Tweede Wereldoorlog. Wie is de geheimzinnige Hermelijn? En welke rol speelt de mooie Nikita?

Meer info:

https://www.partizaan.be/boeken-online/nausikaae.html

https://www.partizaan.be/boeken-online/zwart-verleden.html

Wit verdriet, zwart verdriet (2)

De roman 'Wit verdriet, zwart verdriet' vertelt het verhaal van de kleine oorlog van Marie Demets en het wedervaren van haar broer Robert die tijdens de Tweede Wereldoorlog actief was bij het verzet.

Behalve het familieluik verhaalt het boek ook de geschiedenis van Leo Vindevogel, oorlogsburgemeester van Ronse, voornamelijk aan de hand van citaten. Het betreft zowel citaten van hemzelf als citaten over hem. De teneur van die citaten is erg uiteenlopend, naargelang de bron ervan. Ook na al die tijd blijft Leo Vindevogel immers een controversieel figuur.

'En het is ook waar, dat de hoge geestelijke overheid in België, die haar (politieke) zegen verleent aan een boel rekels, wier privé leven weinig stichtelijk is, erg tekort is gekomen aan haar kristelijke plicht ten overstaan van Leo Vindevogel, die als kristen mens een voorbeeld, ik zou durven zeggen bijna een heilige was.’ (Bruno De Winter op 27 september 1951, zoals hernomen in de rubriek ’10 jaar geleden schreef’ in ’t Pallieterke, 21 september 1961).

'Had Vindevogel dat alles van die concentratiekampen en de jodenvervolging dan echt niet in de gaten? Wist hij dan echt niet met welke beulen hij te maken had? Of wilde hij het niet weten? Hij heeft in Het Volk van Ronse zijn bewondering voor Het Derde Rijk nooit weggestoken. Maar wat wist hij af van de nazi-horror achter de façade van ‘de nieuwe orde’?' ( Stef Vancaeneghem, bijdrage van 14 augustus 2006 ‘Vader dag’, fragment uit de gelijknamige brievenroman, http://stefvancaeneghem.blogspot.com/2006/08/vader-dag_14.html).

'Wit verdriet, zwart verdriet' kost 22,50 EUR en kan zowel besteld worden in de fysieke boekhandel als on line.

Wit verdriet, zwart verdriet

Met uitgever Dirk Demuynck (Foto Katleen Anrijs)

 Op vrijdagavond 7 oktober werd in het   Provinciehuis in Gent mijn roman ‘Wit verdriet,   zwart verdriet’ voorgesteld.  

‘Wit verdriet, zwart verdriet’ vertelt het verhaal  van de kleine oorlog van mijn tante Marie. Het is geen vrijblijvend verhaal uit een ver verleden maar een roman met lessen die we beter nooit vergeten. 

Tante Marie heeft de dood van haar broer nooit kunnen verwerken. Tijdens de Tweede Wereldoorlog stond Robert Demets gekend als anglofiel. Hij was, op bescheiden wijze, actief bij het verzet. Robert werd echter gearresteerd door de Duitsers en overleefde de oorlog niet. Voor mijn tante Marie betekende het een levenslang trauma. Dit is een rode draad doorheen het boek. 

Foto Katleen Anrijs

Verzetslieden zoals Robert Demets zijn al lang vergeten, behalve dan door hun nabestaanden. Hoe anders is het gesteld met Leo Vindevogel, de oorlogsburgemeester van Ronse? De executie van Vindevogel valt niet goed te praten. Maar de man verdiende wel een duidelijke straf gezien zijn uitgesproken pro-Duitse houding.

Het boek is vanaf 7 oktober te koop in de boekhandel.

Zes ganzen

 

Het was een van die zeldzame zomerdagen. Het dochtertje van een jonge neef zat in ons grasperk wat rond te staren. Haar prentenboek had ze wat verder in het gras gelegd. Op dat moment landden er zes grote Canadese ganzen in het aangrenzende veld, dat kort voordien geschoren was. Ik vertelde dat het betoverde prinsen waren. Zes broers die ook nog een zus hadden die prinses was. Vroeger woonden ze allen samen in een schitterend paleis.

Het meisje knikte vol overtuiging. Ze had nog de gelukzalige leeftijd waarop je andermans verzinsels wil geloven. Ik vertelde haar niet dat niet iedereen van Canadese ganzen hield. Wel sprak ik haar over de kleine zwanen in het Meetjesland. De provincie had ze geholpen door suikerbietresten op de velden achter te laten. Het meisje had nooit eerder gehoord van een land dat Meetjesland heette maar vond het wel bijzonder sprookjesachtig klinken.

Het leek haar heel slim van de provincie om de dieren te helpen en ze informeerde wat het bestuur nog meer deed. Ik begon aan een haast eindeloze opsomming. ‘We hebben grote domeinen met speelpleinen.’ Ze klapte tevreden in haar handen. ‘En centra waar we oude dingen bewaren of voor de natuur en het milieu zorgen.’ Dat was in haar ogen al even fijn. ‘En ook scholen, veel scholen. Van Oudenaarde tot in Eeklo, van Buggenhout tot in Gent en Zottegem.’

Boette ze nu wat aan enthousiasme in? ‘Waarom moeten volwassenen niet naar school?’ vroeg ze. Ik verklapte dat het provinciebestuur eveneens een ruim assortiment aan opleidingen voor volwassenen aanbood, waar je zowat alles kon leren. Met de computer werken, koken, fotograferen, haar kappen, Italiaans of Turks leren. ’Ook Chinees?’ ‘Ook Chinees,’ gaf ik toe.

Dat vond ze best indrukwekkend. Maar toen bekeek ze mij met een listige blik. ‘En toveren? Kan je er ook leren toveren?’ Nee, dat niet, dat moest ik eerlijk toegeven. Daarvoor moest je met Harry Potter naar Zweinstein trekken. Met een betoverde trein of simpelweg op een bezemsteel. Ze zweeg een poos. ‘Het is niet erg,’ zei ze dan, ‘ik zal later de mensen leren toveren. Ik weet dat ik het kan.’ Dat leek mij een handige oplossing. Zolang konden we wel wachten. Wou ze soms een ijsje? Dat had ze wel verdiend.

Ik haalde twee ijsjes uit het diepvriesvak van de koelkast. Toen ik terugkeerde, zag ik dat er een zevende gans op het veld was neergestreken. Ik keek verbaasd naar het meisje en wees naar de Canadese ganzen. ‘Ik heb de prinses getoverd,’ verklaarde ze. ‘Ik zei toch dat ik het kon.’

PS: deze column verscheen eerder in het nummer van oktober 2021 van ProInfo, het personeelsblad van de provincie Oost-Vlaanderen.

De dichter

Hij begroet mij net zoals vroeger. 'Mijn gedichten zijn zeer goed. Iedereen die er wat van kent, zegt het.
Jij vindt ze toch ook goed?'

In al die jaren is hij nauwelijks veranderd. Het lijkt of de tijd geen vat op hem heeft. Hij heeft nog steeds dezelfde karakterkop en een weerbarstige witte haardos. Je zou zijn beeltenis zo kunnen toevoegen aan een galerij van Vlaamse literatoren van een vorige generatie. Weinigen zouden hem 'ontmaskeren' tussen de portretten van Timmermans en Streuvels.

Ooit woonde ik in zijn buurt. Op een avond vond ik een handgeschreven briefje in de bus. 'Mijn gedichten zijn te koop in de boekhandel. Dank u.' Ik ging hem feliciteren, kreeg een glas, een mondelinge bloemlezing en een gratis bundel. Zijn gedichten vertoonden meer invloed van Guido Gezelle en Alice Nahon dan van Herman De Coninck of Leonard Nolens.

Later volgden er verschillende bundels in eigen beheer, met titels als 'Mijmeringen' en 'Louteringen'. Hij werkte toen nog bij de belastingdienst en zat 's middags soms op een bankje tussen het groen en de heuvels te verpozen. Op zoek naar de schoonheid die hij in zijn werk niet vond, of te weinig vond.

Hij voerde zijn eigen promotie, vaak in een onnavolgbare stijl, maar niet zonder succes. Er doken verzen van hem op op borden langs de weg en op toeristische plekken, maar toch vooral op rouwberichten. Ik weet niet welk onpeilbaar verdriet hij met zich meedroeg, maar zijn woorden brachten troost op momenten waarop dat nodig was.

'Ik heb schrik om beroemd te worden,' vertrouwde hij mij destijds toe. 'Beroemde mensen sterven soms snel.'
Dat is hem alvast bespaard gebleven.

De tovenaar van half negen (fragment)

‘Vergeet het!’ Ik wou de naam van haar grootvader niet horen en voorts wou ik opmerken dat het geen zin meer had, dat hij niets verkeerds had gedaan en zelfs als het wel zo was, dat zijn vader hem vast zou vergeven zoals ook hij mij zou vergeven voor mijn talrijke dwaasheden en dat we allemaal dingen doen waar we later spijt van krijgen. 

Maar ik vond de woorden niet of ik vond ze wel en begreep dat ik ze zou verdrinken in mijn emoties en dat hij dan op zijn beurt zou beginnen janken en dat het veel te koud was om als een hoopje ellende in de gracht te gaan liggen, want hij zag er reeds uit alsof hij daar ter plekke zou sterven.

Mijn roman 'De tovenaar van half negen' (ISBN: 9789462663312) is nog tot 30 juni 2021 te bestellen bij: https://www.schrijverspunt.nl/e-boeken/de-tovenaar-van-half-negen-stefaan-desmet

Engelse versie van 'Het smelt'!

'Het smelt', de bestseller van Lize Spit zet zijn internationale opmars verder. Begin mei verscheen 'The Melting', de Engelse versie van Spits debuutroman. 

Eerder werden de vertaalrechten reeds verkocht aan diverse landen. Dat mocht ik  twee jaar geleden zelf vaststellen in de bibliotheek van Aarhus in Denemarken waar de Deense vertaling prominent stond uitgestald.

In 'Het smelt' keert een jonge vrouw terug naar haar geboortedorp om er wraak te nemen. Een centrale rol is daarbij weggelegd voor een grote blok ijs.

Bij ons ligt inmiddels de opvolger 'Ik ben er niet' al een tijdje in de winkelrekken. De psychische problemen van haar vriend zorgen bij de vrouwelijke hoofdfiguur van deze roman voor een toenemende onrust.

PS: de foto bij deze bijdrage is afkomstig van een tweet van Spits Nederlandse uitgeverij Das Mag.

Het dubbele leven van Frederik Backaert

Foto: Bert Broos

Ik zal het maar bekennen, ook ik heb een boontje voor de wielrenner en landbouwerszoon Frederik Backaert uit Michelbeke. Dat kan vreemd lijken, want er zijn veel renners met een meer indrukwekkend palmares. Backy zal wel nooit de Tour of de Giro winnen en wellicht evenmin de Ronde van Vlaanderen, zelfs al doet die zijn geliefde Berendries aan.

Maar Frederik Backaert heeft een authentieke uitstraling, een naturel waardoor je hem veel vergeeft. Hier is geen renner aan het woord die te lang mediatraining heeft gekregen en zich uitput in nietszeggende volzinnen. Als ze hem op tv confronteren met een knappe rennersvrouw begint hij nog altijd jongensachtig te blozen.

Maar die onwennigheid valt weg eenmaal thuis tussen de koeien in het vertrouwde Michelbeke. En wanneer een journalist hem komt opzoeken in de ouderlijke boerderij wordt al eens de koffiekan op tafel gezet vergezeld van een koekjestrommel met een foto van het koningspaar. Niet met bijbedoelingen of om een dubieus statement te maken om de eigen superioriteit in de verf te zetten, maar omdat die koekjes zo lekker zijn en die foto best geslaagd is. Het leven kan heerlijk zijn als je het tot de essentie durft te herleiden.

Het gevaar bestaat dat sommigen van Backaert een karikatuur maken: de eenvoudige plattelandsjongen tussen de haaien van het wielerpeloton. Zoals sommigen ook onze mooie Vlaamse Ardennen graag wegzetten als een landelijke uithoek waar de sterre bleef stille staan. Alsof de moderne tijden hier nog niet helemaal zijn doorgedrongen…

Toch is het deels toeval dat de streek enigszins haar groen karakter heeft weten te behouden. Onder meer te danken aan een gebrekkige ontsluiting, die echter tevens veel pendelarbeid en braindrain heeft veroorzaakt. Alles heeft zijn prijs, al vergeten we dat graag.

Na zijn wielerloopbaan zal Frederik Backaert de familiale boerderij overnemen en zich volop aan de boerenstiel wijden. Geen dubbel leven meer en vooral geen gevaar voor ‘het zwarte gat’! Een carrièreplanning waar veel van zijn huidige collega’s nog een puntje kunnen aan zuigen. Nuchtere mensen in de Vlaamse Ardennen! Maar eerst hopelijk toch nog een tijdje koersen, Frederik. Momenteel wat onderbelicht in Franse loondienst, wie weet echter wat de wielertoekomst nog brengt?

PS: half juli liet Frederik Backaert weten dat hij eind 2021 stopt met wielrennen. Door de coronacrisis komt hij nog aan weinig wedstrijden toe, wat zijn koersplezier ernstig verminderde. Na zijn wielerloopbaan gaat Frederik zich zoals eerder aangekondigd toeleggen op de boerenstiel.

Deze column verscheen eerder in een licht gewijzigde versie op De Beiaard on line/Nuus.

De schroothandelaar

Van alle beroepen bestaat er een goede en een slechte variant. Natuurlijk, hoor ik je opmerken, een goede en een slechte slager, een goede en een slechte bakker. Ja, zo ken ik er ook nog een paar. Maar hoe zit het met moordenaars? Bestaat er daar wel een goede versie van? Zeker, denk maar aan Jezus aan Zijn kruis, geflankeerd door de slechte moordenaar en, jawel, zijn berouwvolle collega.

Nu iets moeilijker: hoe zit dat met schroothandelaars? Heeft er daar al iemand een goed exemplaar van over de vloer gekregen? Ik zal je verrassen: in mijn jeugd woonde er een schroothandelaar in onze straat. Voldeed aan alle clichés van het beroep, tot de vieze handen en de onverzorgde snor toe.

Ouders waarschuwden hun kleine kinderen dat hij losse handjes had. Wat niet eens waar was. Tenzij hij slecht geslapen had, wat weleens gebeurde. Dat soort man dus…

Op een dag kwamen twee moedige getuigen van Jehova bij hem aanbellen. Of hij een half uurtje tijd had om over God te praten? Die schroothandelaar bekijkt hen eerst nog verbaasd, maar dan al snel vol spot, en antwoordt vervolgens zonder verpinken: ‘Over God niet, maar over de vrouwen altijd!’

Die getuigen hebben daar geen half uur, geen volledig uur, maar bijna twee uur doorgebracht en toen ze eindelijk buiten strompelden, hadden ze een glimlach op de lippen alsof ze de mooiste vrouwen uit de hemel persoonlijk hadden ontmoet.

De volgende zaterdag trok ik met een schoolmakker naar die schroothandelaar. We hadden voor de gelegenheid een lange broek en een ruitjeshemd aangetrokken, wat ons alleen in onze verbeelding wat stoerder deed lijken. ‘Meneer, wij willen ook over de vrouwen praten.’ Nooit sneller een poort op onze kop gekregen dan die keer.

Wie beweerde daar dat leergierigheid een deugd is?

PS: deze column verscheen eerder in een licht gewijzigde versie op de Nederlandse website van Schrijverspunt.

De tovenaar van half negen: fragment

 

"Ze vertelde over haar vroegere, veelal platonische verliefdheden, die een voor een ongelukkig en triest waren geëindigd. Het leek bijna alsof ze voorlas uit een driestuiversroman. En toch vond ik zelfs dat boeiend genoeg om midden in de nacht naar te luisteren.

'Ongeluk in de liefde betekent geluk in het spel,' zei ik. Het was een dooddoener, waarvan ik intussen zelf al betwijfelde of hij de toets met de realiteit kon doorstaan. Ik betastte mijn knie, die steeds meer zwol en steeds meer pijn deed, en hoopte van harte dat het omgekeerde in elk geval mocht gelden.

'Ja,' zei ze weifelend, 'misschien wel.'

Daarop begonnen we te zoenen. Eerst heel aarzelend en voorzichtig, daarna steeds stoutmoediger en feller alsof we ons hele leven nooit iets anders hadden gedaan en ook nooit meer iets anders zouden doen. 

Zo gingen we haast een half uur door. Het was alsof we aannamen dat de duurzaamheid van onze relatie zou afhangen van de intensiteit van onze kussen. Een best aantrekkelijk uitgangspunt, dat mij letterlijk met het leven verzoende en mij, minstens voor een tijd, deed geloven in de maakbaarheid van een gelukkiger wereld."

Meer info:

https://www.schrijverspunt.nl/e-boeken/de-tovenaar-van-half-negen-stefaan-desmet

De tovenaar van half negen: fragment

"Had ik toen ten volle beseft hoe diep het voor hem zat, was mijn leven waarschijnlijk anders verlopen. Dan had ik hem er op het gepaste moment kunnen aan herinneren dat liefde zich niet liet plannen, maar je overviel, even plotseling als zalig, en dat het dan geen zin meer had om oude koeien te reanimeren, nee, die liet je beter dood in hun sloot. 

En dan had ik er later kunnen aan toevoegen dat mij geleerd was om de rationele weg te nemen en dat ik dat ook meestal daadwerkelijk heb gedaan. Maar dat ik mij het gelukkigst heb gevoeld die zeldzame keren dat ik van het rechte pad ben afgedwaald en mij een dolende ridder waande. 

Niet zozeer omdat dat spannender was, ofschoon het dat zeker was, wel omdat ik mij op die momenten als een mens tussen de andere mensen zag, wat een evidentie had moeten zijn en het toch te zelden was."

Meer info:

https://www.schrijverspunt.nl/e-boeken/de-tovenaar-van-half-negen-stefaan-desmet

Het graf van Roger Raveel

Vanop het kerkhof van Machelen kan je de oude Leie-arm zien. Het schijnt dat Roger Raveel zelf nog heeft geijverd voor het behoud ervan. Daar ben ik Raveel dankbaar voor, want het is heerlijk toeven op de oever, terwijl de lentezon op je gezicht blakert en een hengelaar zijn materiaal uitprobeert.

Roger Raveel rust onder een witte vierkante steen. Daarvoor staan in sierlijke letters zijn naam en die van zijn tweede vrouw geschreven. Ongetwijfeld een idee van haar, alsof ze duidelijk wil maken wie tot in de dood met de schilder verbonden blijft. Blijkbaar bestaat daar twijfel over.

Als je van het Raveelmuseum langs de kerk en het kerkhof naar de Leie stapt, kan je het graf van Roger Raveel niet missen. Iets moeilijker om te vinden is het graf van Zulma de Nijs, zijn eerste echtgenote, die aan de andere kant van de kerk een onderkomen in de schaduw heeft gevonden. Zulma heeft met Raveel samen geleefd toen die nog meer inspiratie dan centen had. Ze ging schoonmaken en baatte een dorpswinkeltje uit om voor wat brood op de plank te zorgen.

Na het overlijden van Zulma in 2009 hertrouwde Roger Raveel in 2011 met Marleen De Muer. Raveel was toen 89 jaar, De Muer was net 52 geworden. Twee jaar later, op 91-jarige leeftijd, stierf Roger Raveel.

Auteur Guy Prieels, vertrouwd met de kunstwereld, schreef in 2014 de sleutelroman 'De meester, de muze & de eeuwigheid', uitgegeven door Houtekiet. In deze hilarische sleutelroman neemt hij het tweede huwelijk van Roger Raveel op de korrel.

'Zeven dagen' van Bert Dekimpe

Bert Dekimpe (Drongen) werd in 1972 geboren in Zwevegem. Hij is historicus en bibliothecaris in Kluisbergen. Behalve lezen en schrijven behoren geschiedenis, kunst (inclusief muziek), voetbal en schaken tot zijn grootste passies. 

In 2013 verscheen zijn eerste roman 'Schitterende prijzen' bij Free Musketeers. Het betreft een deels autobiografisch verhaal over een opgroeiende jongen. 

Op het eind van 2016 gaf dezelfde uitgeverij de thriller 'De Gedaante' uit. Een raadselachtig spookverhaal dat zich afspeelt in 1870. De jonge Isabella wordt tegen haar zin naar een streng kloosterpensionaat gestuurd. Ze ontdekt dat men er geheimen verbergt. Gelukkig vindt ze steun bij twee lotgenoten. Het is een avontuur vol vriendschap en liefde.

Eind 2020 verscheen 'Zeven dagen' bij uitgeverij Losse Vis. De roman telt 272 pagina's en speelt zich af in juni 1862. Een gruwelijke burgeroorlog dreigt de nog jonge Amerikaanse natie te verscheuren. Zeven dagen lang vecht men fel rond de stad Richmond. Zeven gewone mensen zien hun leven een drastische wending nemen... 

Meer info:

http://www.bertdekimpe.be/

Onraad in het Kriebelbos (52)

Wat voorafging: Femke beweert dat ze tijdens het klasbezoek haar geld en haar haarspeld heeft verloren in het Kriebelbos. Maar voorlopig levert de zoektocht van mama, Fientje en Femke zelf niets op.

‘Zo komen we geen stap verder,’ zei mama, al moest ze zelf enigszins lachen. ‘Zeg nu eens eerlijk, Femke, waar heb je je geld verloren?’

‘Een moeilijke vraag, mama.’ Femke deed alsof ze heel hard nadacht. ‘Maar het was in elk geval dieper in het bos.’ Ze voegde meteen de daad bij het woord en nam het pad dat zich langs gemerkte bomen dieper het bos in slingerde.

Fientje liep huppelend achter haar aan, terwijl mama enkele meters verder volgde. En daarbij af en toe een zucht liet horen. Ze passeerden opnieuw langs de plek waar in de lente de blauwe boshyacinten bloeiden. Femke hield eensklaps halt en boog zich voorover alsof ze een indiaanse sqauw was die gewoon was sporen te zoeken. Fientje volgde haar voorbeeld. ‘Kijk,’ zei ze, ‘hier heeft een paard gelopen.’ Ze toonde sporen van hoefijzers in de modder.

‘En hier heeft een tractor gereden,’ wees Femke. De rubberbanden van de zware tractor hadden diepe sporen nagelaten.

‘Geweldig,’ verzuchtte mama. ‘Ik verknoei mijn schoenen om te zien dat er paarden en tractoren door het bos hebben gereden.’

‘Eén paard en één tractor,’ verbeterde Femke.

‘En wat dan nog?’ vroeg mama. ‘Waar heb je dat geld en die speld in hemelsnaam verloren?’

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Onraad in het Kriebelbos (51)

Wat voorafging: Femke beweert dat ze haar geld en haar lievelingsspeld heeft verloren in het Kriebelbos. Dus zit er voor haar mama weinig anders op dan op speurtocht te gaan in het bos.

‘Waar hebben jullie zoal gelopen met de klas?’ vroeg mama terwijl ze het Kriebelbos instapten.

‘Een beetje overal,’ zei Femke zorgeloos. Maar ze merkte mama’s blik. ‘Eerst zijn we naar het huis van Trezeke geweest.’

‘Trezeke de heks?’ wilde Fientje weten. Femke merkte dat haar kleine zus spontaan een stap achteruit zette.

Femke knikte overtuigd. ‘Ja, en plots kwam Trezeke tevoorschijn.’ Femke maakte met haar vingers allerlei vreemde bewegingen.

‘Hou op!’ schreeuwde Fientje.

‘Meisjes!’ gilde mama op haar beurt. ‘Meisjes…’

‘…. zijn toch het mooist op aard,’ vulde Femke lachend aan.

Mama keek haar stomverbaasd aan. ‘Waar heb je die wijsheid vandaan?’

‘Dat heb ik eens gehoord op een cd van papa,’ antwoordde Femke trots. ‘Het was een cd van Raymond van het Kriebelbos.’

‘Van het Groenewoud,’ verbeterde mama. 

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!