De tovenaar van half negen: fragment

 

"Ze vertelde over haar vroegere, veelal platonische verliefdheden, die een voor een ongelukkig en triest waren geëindigd. Het leek bijna alsof ze voorlas uit een driestuiversroman. En toch vond ik zelfs dat boeiend genoeg om midden in de nacht naar te luisteren.

'Ongeluk in de liefde betekent geluk in het spel,' zei ik. Het was een dooddoener, waarvan ik intussen zelf al betwijfelde of hij de toets met de realiteit kon doorstaan. Ik betastte mijn knie, die steeds meer zwol en steeds meer pijn deed, en hoopte van harte dat het omgekeerde in elk geval mocht gelden.

'Ja,' zei ze weifelend, 'misschien wel.'

Daarop begonnen we te zoenen. Eerst heel aarzelend en voorzichtig, daarna steeds stoutmoediger en feller alsof we ons hele leven nooit iets anders hadden gedaan en ook nooit meer iets anders zouden doen. 

Zo gingen we haast een half uur door. Het was alsof we aannamen dat de duurzaamheid van onze relatie zou afhangen van de intensiteit van onze kussen. Een best aantrekkelijk uitgangspunt, dat mij letterlijk met het leven verzoende en mij, minstens voor een tijd, deed geloven in de maakbaarheid van een gelukkiger wereld."

Meer info:

https://www.schrijverspunt.nl/e-boeken/de-tovenaar-van-half-negen-stefaan-desmet

De tovenaar van half negen: fragment

"Had ik toen ten volle beseft hoe diep het voor hem zat, was mijn leven waarschijnlijk anders verlopen. Dan had ik hem er op het gepaste moment kunnen aan herinneren dat liefde zich niet liet plannen, maar je overviel, even plotseling als zalig, en dat het dan geen zin meer had om oude koeien te reanimeren, nee, die liet je beter dood in hun sloot. 

En dan had ik er later kunnen aan toevoegen dat mij geleerd was om de rationele weg te nemen en dat ik dat ook meestal daadwerkelijk heb gedaan. Maar dat ik mij het gelukkigst heb gevoeld die zeldzame keren dat ik van het rechte pad ben afgedwaald en mij een dolende ridder waande. 

Niet zozeer omdat dat spannender was, ofschoon het dat zeker was, wel omdat ik mij op die momenten als een mens tussen de andere mensen zag, wat een evidentie had moeten zijn en het toch te zelden was."

Meer info:

https://www.schrijverspunt.nl/e-boeken/de-tovenaar-van-half-negen-stefaan-desmet

Het graf van Roger Raveel

Vanop het kerkhof van Machelen kan je de oude Leie-arm zien. Het schijnt dat Roger Raveel zelf nog heeft geijverd voor het behoud ervan. Daar ben ik Raveel dankbaar voor, want het is heerlijk toeven op de oever, terwijl de lentezon op je gezicht blakert en een hengelaar zijn materiaal uitprobeert.

Roger Raveel rust onder een witte vierkante steen. Daarvoor staan in sierlijke letters zijn naam en die van zijn tweede vrouw geschreven. Ongetwijfeld een idee van haar, alsof ze duidelijk wil maken wie tot in de dood met de schilder verbonden blijft. Blijkbaar bestaat daar twijfel over.

Als je van het Raveelmuseum langs de kerk en het kerkhof naar de Leie stapt, kan je het graf van Roger Raveel niet missen. Iets moeilijker om te vinden is het graf van Zulma de Nijs, zijn eerste echtgenote, die aan de andere kant van de kerk een onderkomen in de schaduw heeft gevonden. Zulma heeft met Raveel samen geleefd toen die nog meer inspiratie dan centen had. Ze ging schoonmaken en baatte een dorpswinkeltje uit om voor wat brood op de plank te zorgen.

Na het overlijden van Zulma in 2009 hertrouwde Roger Raveel in 2011 met Marleen De Muer. Raveel was toen 89 jaar, De Muer was net 52 geworden. Twee jaar later, op 91-jarige leeftijd, stierf Roger Raveel.

Auteur Guy Prieels, vertrouwd met de kunstwereld, schreef in 2014 de sleutelroman 'De meester, de muze & de eeuwigheid', uitgegeven door Houtekiet. In deze hilarische sleutelroman neemt hij het tweede huwelijk van Roger Raveel op de korrel.

'Zeven dagen' van Bert Dekimpe

Bert Dekimpe (Drongen) werd in 1972 geboren in Zwevegem. Hij is historicus en bibliothecaris in Kluisbergen. Behalve lezen en schrijven behoren geschiedenis, kunst (inclusief muziek), voetbal en schaken tot zijn grootste passies. 

In 2013 verscheen zijn eerste roman 'Schitterende prijzen' bij Free Musketeers. Het betreft een deels autobiografisch verhaal over een opgroeiende jongen. 

Op het eind van 2016 gaf dezelfde uitgeverij de thriller 'De Gedaante' uit. Een raadselachtig spookverhaal dat zich afspeelt in 1870. De jonge Isabella wordt tegen haar zin naar een streng kloosterpensionaat gestuurd. Ze ontdekt dat men er geheimen verbergt. Gelukkig vindt ze steun bij twee lotgenoten. Het is een avontuur vol vriendschap en liefde.

Eind 2020 verscheen 'Zeven dagen' bij uitgeverij Losse Vis. De roman telt 272 pagina's en speelt zich af in juni 1862. Een gruwelijke burgeroorlog dreigt de nog jonge Amerikaanse natie te verscheuren. Zeven dagen lang vecht men fel rond de stad Richmond. Zeven gewone mensen zien hun leven een drastische wending nemen... 

Meer info:

http://www.bertdekimpe.be/

Onraad in het Kriebelbos (52)

Wat voorafging: Femke beweert dat ze tijdens het klasbezoek haar geld en haar haarspeld heeft verloren in het Kriebelbos. Maar voorlopig levert de zoektocht van mama, Fientje en Femke zelf niets op.

‘Zo komen we geen stap verder,’ zei mama, al moest ze zelf enigszins lachen. ‘Zeg nu eens eerlijk, Femke, waar heb je je geld verloren?’

‘Een moeilijke vraag, mama.’ Femke deed alsof ze heel hard nadacht. ‘Maar het was in elk geval dieper in het bos.’ Ze voegde meteen de daad bij het woord en nam het pad dat zich langs gemerkte bomen dieper het bos in slingerde.

Fientje liep huppelend achter haar aan, terwijl mama enkele meters verder volgde. En daarbij af en toe een zucht liet horen. Ze passeerden opnieuw langs de plek waar in de lente de blauwe boshyacinten bloeiden. Femke hield eensklaps halt en boog zich voorover alsof ze een indiaanse sqauw was die gewoon was sporen te zoeken. Fientje volgde haar voorbeeld. ‘Kijk,’ zei ze, ‘hier heeft een paard gelopen.’ Ze toonde sporen van hoefijzers in de modder.

‘En hier heeft een tractor gereden,’ wees Femke. De rubberbanden van de zware tractor hadden diepe sporen nagelaten.

‘Geweldig,’ verzuchtte mama. ‘Ik verknoei mijn schoenen om te zien dat er paarden en tractoren door het bos hebben gereden.’

‘Eén paard en één tractor,’ verbeterde Femke.

‘En wat dan nog?’ vroeg mama. ‘Waar heb je dat geld en die speld in hemelsnaam verloren?’

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Onraad in het Kriebelbos (51)

Wat voorafging: Femke beweert dat ze haar geld en haar lievelingsspeld heeft verloren in het Kriebelbos. Dus zit er voor haar mama weinig anders op dan op speurtocht te gaan in het bos.

‘Waar hebben jullie zoal gelopen met de klas?’ vroeg mama terwijl ze het Kriebelbos instapten.

‘Een beetje overal,’ zei Femke zorgeloos. Maar ze merkte mama’s blik. ‘Eerst zijn we naar het huis van Trezeke geweest.’

‘Trezeke de heks?’ wilde Fientje weten. Femke merkte dat haar kleine zus spontaan een stap achteruit zette.

Femke knikte overtuigd. ‘Ja, en plots kwam Trezeke tevoorschijn.’ Femke maakte met haar vingers allerlei vreemde bewegingen.

‘Hou op!’ schreeuwde Fientje.

‘Meisjes!’ gilde mama op haar beurt. ‘Meisjes…’

‘…. zijn toch het mooist op aard,’ vulde Femke lachend aan.

Mama keek haar stomverbaasd aan. ‘Waar heb je die wijsheid vandaan?’

‘Dat heb ik eens gehoord op een cd van papa,’ antwoordde Femke trots. ‘Het was een cd van Raymond van het Kriebelbos.’

‘Van het Groenewoud,’ verbeterde mama. 

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Onraad in het Kriebelbos (50)

Wat voorafging: Femke wil opnieuw naar het Kriebelbos. Heeft ze daar geen haarspeld verloren? Laat haar mama zich inpakken en rijden ze naar het bos?

Mama nam Fientjes rugzak over. ‘Je hebt toch haarspelden genoeg. Ik heb opzettelijk een voorraadje gekocht omdat jullie er elke dag wel één verliezen.’

‘Het is een heel bijzondere speld,’ improviseerde Femke. ‘Het is zelfs mijn lievelingsspeld.’

‘Jaja,’ zei mama veelbetekenend.

‘En ik heb… eu… ook nog mijn geld in het Kriebelbos verloren.’

Mama sloeg zich met de vlakke hand op het hoofd. ‘Ik zal papa toch nog moeten geloven. Jij verliest toch werkelijk alles.’ Ze trok Fientje mee. ‘Vooruit, Femke, waar wacht je nog op? We gaan zo snel mogelijk zoeken in het Kriebelbos.’

‘Ja, mama,’ zei Femke, plots één en al bereidwilligheid. Het zou beslist heel ongehoorzaam zijn als ik mama nu herinnerde aan mijn fluitles, dacht ze. Femke had het moeilijk om een lachje te verbergen, terwijl ze achter mama en Fientje aanliep.

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!