Onraad in het Kriebelbos (32)

Wat voorafging: de zusjes Femke en Fientje jagen Wanjala, de nieuwe oppas, de stuipen op het lijf. Verkleed als monsters zijn ze dichterbij geslopen. Of zijn het toch bosgeesten?

Toen trokken Femke en Fientje hun maskers af. ‘Wat vind je van onze verkleedkleren voor Halloween?’ vroeg Femke trots.

‘Hemeltje,’ zei Wanjala.

‘O jee,’ zei Fientje terwijl ze de brokstukken inspecteerde.

‘Die ruim ik straks wel op,’ nam Wanjala zich voor. ‘Wat was ik geschrokken! Ik dacht echt dat jullie bosgeesten waren.’

e liep terug naar het salon om het televisietoestel uit te schakelen. ‘Ik kan die film nu toch niet meer volgen.’ Ze staarde Femke en Fientje aan met een licht vermanende blik. ‘Moeten deze monsters niet zo spoedig mogelijk terug naar bed?’

Maar Femke liep meteen door naar de bank, installeerde zich op een kussen en trok de poes op haar schoot. Die begon bijna ogenblikkelijk gelukzalig te spinnen. ‘Vertel eens wat meer over die bosgeesten,’ zei ze.

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Onraad in het Kriebelbos (31)

Wat voorafging: Wanjala kijkt naar een erg spannende film op televisie. De twee meisjes die ze moet oppassen, liggen intussen al in bed. Maar welk vreemd geluid vangt Wanjala daar plotseling op? Is er iemand met kwade bedoelingen in huis? 

Voorzichtig stond Wanjala op uit de schommelstoel. Ze zocht naar een voorwerp dat ze als wapen kon gebruiken tegen de indringer. Een bloempot, die kon beslist dienen. Op de koop toe groeide er een stekelige cactus in de pot. Desnoods gooide ze die in het gezicht van haar aanrander. 

Behoedzaam stapte ze, nee, sloop ze in de richting van de keuken. Wanjala was vast van plan haar huid duur te verkopen.

Toen ze zich bijna ter hoogte van de keukendeur bevond, zwaaide die eensklaps open. Daar stonden twee monstertjes die hun armen naar voor staken, met hun handen klauwden en ‘boe’ riepen. 

Wanjala deinsde achteruit, tegelijk duwde ze de pot met de cactus voor zich uit als wou ze zo verhinderen dat de monsters haar zouden aanvallen. Opnieuw riepen die ‘boe’ maar harder en ijzingwekkender deze keer. Wanjala gilde en liet de bloempot op de grond vallen. Tientallen brokstukken kletterden over de vloertegels. 

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Onraad in het Kriebelbos (30)

Wat voorafging: terwijl Femke en Fientje verondersteld worden te slapen, kijkt Wanjala, de kinderoppas, naar een bloedstollende film op televisie. Maar is dat wel zo'n puik idee?

Wanjala zat in de schommelstoel voor de televisie. Er brandde alleen een schemerlampje in de kamer dat de vitrinekast een haast spookachtige glans gaf. 

De film op televisie was werkelijk angstaanjagend. Er waarde een moordenaar rond in de stad die reeds drie alleenstaande vrouwen koelbloedig had vermoord. Hij verkleedde zich elke keer in een afzichtelijk monster zodat zijn slachtoffers al in zwijm vielen bij zijn aanblik. 

Wanjala knabbelde nerveus aan een aardappelschijfje. Het waren chips met paprika, maar in feite hield ze meer van chips met zeezout.

Hoorde ze daar geen gestommel in de gang? Nee, het was haar verbeelding. Nu had ze het duidelijk gehoord, de deur van de gang naar de keuken ging piepend open. Was het de poes? 

Wanjala keek ongerust rond. In het schijnsel van de schemerlamp zag ze de poes rustig liggen spinnen op een kussen dat op de bank lag. Dus was er een inbreker in huis. Stel je voor dat het zo’n gewetenloze moordenaar was zoals op televisie. Hoe zouden ze haar straks vinden als papa en mama terugkeerden van hun vergadering? 

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Onraad in het Kriebelbos (29)

Wat voorafging: Femke en Fientje zijn alleen thuis met Wanjala, de nieuwe kinderoppas. Ze liggen beiden al in bed, maar zou het geen schitterend idee zijn om de oppas eens de stuipen op het lijf te jagen?

‘Fientje,’ fluisterde Femke, ‘slaap jij al?’ Femke lag bovenaan in het grenen stapelbed. Ze was omgeven door haar lievelingsknuffels: Snuf, een te gek wit konijn, en Christoffel, een lappenpop. 

Omdat Fientje niet onmiddellijk antwoordde, klom Femke langs het laddertje naar beneden. Ze knielde voor Fientjes bed.

‘Fientje,’ herhaalde ze, ‘slaap je?’

‘Nu niet meer,’ geeuwde Fientje.

‘Ik heb een geweldig idee,’ zei Femke. Ze kon haar geestdrift niet onderdrukken en begon zo hard aan haar zus te schudden dat Piep, een schattig kuiken, uit bed rolde.

‘Hoe geweldig?’

‘Echt geweldig,’ bevestigde Femke met klem. Ze had nu reeds binnenpretjes. Ze trok haar zus zowat uit bed en troonde haar mee naar de kleerkast. Wanjala zou zich rot schrikken. Nu zou ze pas goed begrijpen wat ‘bloedstollend’ betekende.

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Onraad in het Kriebelbos (28)

Wat voorafging: de ouders van Femke en Fientje zijn naar een vergadering. Wanjala, de nieuwe kinderoppas, gaat samen met Fientje tekenen. Maar wat gaat Femke doen? En hoe gaat Wanjala de rest van de avond doorkomen?

‘Ik lees wel een boek,’ zei Femke.

‘Maar wel om half negen naar bed,’ benadrukte Wanjala. ‘Zo heeft jullie mama het gezegd. En daarna kijk ik naar een bloedstollende thriller op televisie.’

‘Bloedstollend?’ herhaalde Fientje. Ze vroeg zich af of er dan bloed uit het televisietoestel sijpelde.

‘Natuurlijk niet.’ Femke maakte een afwerend gebaar. Haar zus kon soms nog als een kleuter uit de hoek komen. Bloed dat uit de televisie liep. Waar haalde ze het vandaan? ‘Dat betekent gewoon dat het een heel spannende film is.’

Maar Wanjala vond Fientjes vraag nog zo gek niet. ‘Bij ons in Kenia heb ik ooit een boom gezien die…’

‘… bloedde,’ probeerde Fientje.

Wanjala schudde het hoofd. ‘Nee, die weende. Grote, dikke tranen omdat er een kwade geest bezit had genomen van die boom.’

‘Geweldig,’ zei Fientje. Maar Femke geloofde niet meer in kwade geesten en in goeie geesten alleen als ze onverwacht zakgeld kreeg van papa of mama.

‘Vast wel,’ zei ze en ze installeerde zich knus op de bank met een grappig boek.

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Onraad in het Kriebelbos (27)

Wat voorafging: Wanjala, de nieuwe kinderoppas is afkomstig uit Kenia maar woont nu in het dorp. Toch is het voor iedereen even wennen.

Papa wendde zich tot mama. ‘Heb jij al de nodige afspraken gemaakt met Wanjala?’

Mama knikte. ‘Ze weet alles wat nodig is. Waar de limonade staat en de chips en de chocolade…’

Papa blikte bezorgd naar mama. Femke vermoedde dat hij andere afspraken bedoelde. Wanneer zij naar bed moesten. Of ze nog een koekje kregen en daarna hun tanden moesten poetsen. Dat soort dingen.

‘Geen zorgen, meneer,’ zei Wanjala. ‘Ik lust alleen witte chocolade. Geen bruine!’ Ze schaterde het uit.

Even dacht Femke dat papa de vergadering maar zou afblazen, maar mama nam hem bij de arm. ‘Kom, wij moesten toch dringend weg.’

Ze stapten naar buiten en Femke, Fientje en Wanjala bleven hen uitzwaaien tot hun auto uit het zicht was verdwenen.

‘Wat zullen wij eens gaan doen?’ vroeg Wanjala dan.

‘Tekenen,’ antwoordde Fientje bliksemsnel. ‘Ik wil dat jij voor mij een kameel uit jouw land tekent.’

‘In Kenia zijn er helemaal geen kamelen.’

‘Dan maar een ander dier. Maakt niet uit,’ zei Fientje. Ze pakte Wanjala’s hand vast en stapte met haar de leefkamer binnen alsof zij al jaren de beste vriendinnen waren.

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!

Onraad in het Kriebelbos (26)

Wat voorafging: Femke en Fientje maken kennis met Wanjala, de nieuwe kinderoppas die uit Kenia afkomstig is. Ook voor papa is het nog een beetje wennen.

Papa kwam de trap afgerend. Hij zag Wanjala staan en struikelde bijna ongelukkig over de traploper.

‘Pijn gedaan?’ vroeg Wanjala.

‘Helemaal niet,’ zei papa. ‘Zo kom ik altijd de trap af.’ 

Hij gaf Wanjala een handje en bekeek haar alsof het de eerste zwarte vrouw was die hij in zijn leven aanschouwde. Als Femke er goed over nadacht, was Wanjala wel de eerste gekleurde medeburger die ooit bij hen op bezoek kwam. 

Er was ooit iemand komen aanbellen om in een vreemde taal te informeren of hun auto te koop was. Maar die meneer kwam uit Oekraïne en zag er zo mogelijk nog bleker uit dan papa.

Papa bestudeerde voor de zoveelste maal zijn uurwerk. Dat moest onderhand de honderdste keer zijn. Of toch bijna. ‘Wij moeten nu echt vertrekken,’ zei hij bezorgd. ‘Ik wil niet opnieuw te laat komen.’

‘In Afrika zegt men dat men geen tijd heeft maar tijd maakt.’ Wanjala glunderde.

‘Ik wou dat het waar was,’ verzuchtte papa. ‘Ik heb eerder de indruk dat de tijd mij maakt.’ 

Benieuwd naar het vervolg? Afspraak op zondag!